luBUnya

Film Haftası-BİANET

2012-05-14T18:26:00.002+03:00

LuBUnya Film Haftası

LuBUnya, bireylerin görünürlüğünü artırmayı ve cinsel yönelim/cinsiyet kimliği hedefli ayrımcılığa karşı faaliyetlerini 15-18 Mayıs arası Boğaziçi Üniversitesi’nde bir film haftasıyla sürdürüyor.

İstanbul - BİA Haber Merkezi

10 Mayıs 2012, Perşembe

Boğaziçi Üniversitesi homofobi ve transfobi karşıtı öğrenci topluluğu LuBUnya, film haftası düzenliyor. Kampüste LGBT (lezbiyen, gey, biseksüel, trans) bireylerin görünürlüğünü artırmayı ve cinsel yönelim/cinsiyet kimliği hedefli ayrımcılığa karşı mücadele eden LuBUnya, bir film haftasıyla faaliyetlerini sürdürüyor.
Sinemanın da LGBT hareketinde önemli bir noktada durduğunu belirten LuBUnya, tartışmalarının daha fazla insana ulaştırmak amacıyla bu film haftasını düzenliyor.
Program şöyle:
* 15 Mayıs 2012 Salı
20.00 Düş Gezginleri (Atıf Yılmaz, 1992)
Atıf Yılmaz'ın kadın kadına aşkı anlatan Düş Gezginleri filmi, toplumun büyük bir çoğunluğuna işlemiş lezbiyen aşka izin vermeyen, görmezden gelen, önemsizleştiren zihniyetin bir anlamda deşifre ederken, aynı zamanda seks işçilerine dönük kurtarmacı zihniyeti de ifşa eder nitelikte.

* 17 Mayıs 2012 Perşembe
16.00 Lola+Bilidikid (Kutluğ Ataman, 1999, 90')
Kutluğ Ataman'ın Lola+Bilidikid filmi hem Almanya'da geçmesi hem de çoğu zaman bir yan unsur olarak kullanılan, özne olarak gösterilmeyen trans kadınların yaşantısına içeriden bir bakış getirmesi sebebiyle, LGBT filmleri tarihinde çok önemli bir yere sahip. Yerleşik homofobik ve ahlakçı değerlerin yaşamlarını kısıtladığı ve bazen de yaşamlarını elinden aldığı bir grup insanın hikayesi bu.
18.00 Fried Green Tomatoes (Jon Avnet, 1991, 125')
Fried Green Tomatoes ile geçmişe dönük bir yolculuğa şahit oluyoruz. Yaşlı bir kadının hikayesinde, heteroseksüel olmayan bir aşkın bastırılmışlığını ve görünmezliğini seyre dalıyoruz.
* 18 Mayıs 2012 Cuma
16.00 Treyf (Alisa Lebow, Cynthia Madansky, 1998, 54')
Lebow ve Madansky, Yahudi lezbiyenler olarak kendi yaşamlarını belgeselleştiriyor.
18.00 Elephant (Gus Van Sant, 2003, 81')
Gus Van Sant'ın bir lisede geçen filmi Elephant ile gündelik hayatın rutini ile bu rutinin kırılma anlarına şahit oluyoruz. Birbiri ardına gelen alışılmışlıklar ve ritüeller ile bu ritüellere karşı duruşların harmanlandığı film 2003 Cannes Film Festivalinde 3 ödül aldı.

LuBUnya kimdir?

LuBUnya, 2009 yılında Boğaziçi Üniversitesi'nde bir grup öğrencinin kampüste eksikliğini hissederek oluşturduğu homofobi ve transfobi karşıtı öğrenci topluluğudur. Kampüste LGBT (lezbiyen, gey, biseksüel, trans) bireylerin görünürlüğünü artırmayı ve cinsel yönelim/cinsiyet kimliği hedefli ayrımcılığa karşı mücadele etmeyi temel meselesi olarak belirlemiştir. Bu noktadan hareketle, yola çıktığımız günden bu yana; film gösterimleri, açık toplantılar, atölyeler, paneller, piknikler, partiler düzenliyor ve çeşitli spot afişler hazırlıyor.
"Homofobi, transfobi ve heteroseksizme karşı söz üretirken; kendi varoluşumuzu anlamlandırırken; kimliğimizi inşa ederken, inşa ettiğimiz kimlikleri parçalarken kısacası varolma mücadelesi verdiğimiz her alanda sinemaya değiyoruz, değdikçe yeni sorularla, yeni kapılarla yolumuza devam ediyoruz" diyor. (ÇT)
* Yer: Mithat Alam Film Merkezi, Boğaziçi Üniversitesi

Film Haftası-Emek Dünyası

2012-05-10T13:40:00.004+03:00

luBunya Seçkisi Film Haftası başlıyor

Boğaziçi Ünivesitesi homofobi ve transfobi karşıtı öğrenci topluluğu luBunya, 15-18 Mayıs tarihlerinde luBunya Seçkisi Film Haftası düzenliyor. Topluluk, herkesi yoluyla başka kapılar açmaya davet ediyor.

MURAT SELENOĞLU

luBUnya, 2009 yılında Boğaziçi Üniversitesi'nde bir grup öğrencinin kampüste eksikliğini hissederek oluşturduğu homofobi ve transfobi karşıtı öğrenci topluluğu. Kampüste LGBT (lezbiyen, gey, biseksüel, trans) bireylerin görünürlüğünü artırmayı ve cinsel yönelim/cinsiyet kimliği hedefli ayrımcılığa karşı mücadele etmeyi temel meselesi olarak gören LuBunya, buradan hareketle; film gösterimleri, açık toplantılar, atölyeler, paneller, piknikler, partiler düzenliyor.

Geçtiğimiz yıl “Boys Don’t Cry”, “Serseri Mayınlar” gibi film gösterimlerinin yanı sıra MAFM işbirliğinde LuBUnya-Seçkisi Film Haftası düzenleyen luBunya, Bu sene yine MAFM ile birlikte yeni bir luBUnya Seçkisi Film Haftası düzenliyor.

FİLMLER

Hafta boyunca gösterimi yapılacak filmler şöyle;

- Atıf Yılmaz’ın kadın kadına aşkı anlatan Düş Gezginleri filmi ile Türkiye sinemasında LGBT temsillerine dair kısıtlı da olsa bir fikir veriyor. Toplumun büyük bir çoğunluğuna işlemiş lezbiyen aşka izin vermeyen, görmezden gelen, önemsizleştiren zihniyetin bir anlamda deşifre edildiği film, aynı zamanda seks işçilerine dönük kurtarmacı zihniyeti de ifşa eder nitelikte.

-Kutluğ Ataman’ın Lola+Bilidikid filmi hem Almanya’da geçmesi hem de çoğu zaman bir yan unsur olarak kullanılan, özne olarak gösterilmeyen trans kadınların yaşantısına içeriden bir bakış getirmesi sebebiyle, LGBT filmleri tarihinde çok önemli bir yere sahip. Yerleşik homofobik ve ahlakçı değerlerin yaşamlarını kısıtladığı ve bazen de yaşamlarını elinden aldığı bir grup insanın hikayesi bu.

-LGBT mücadelesinde çok önemli bir an olan Stonewall Barı’nda yaşananları ve ABD’de LGBT’lerin barda yaşananlar sonrası sokaklara dökülmesini ve mücadelenin ivme kazanmasını anlatan Stonewall filmi, tanıklıklar üzerinden ilerliyor. Translara dönük saldırıların yoğunlaştığı bir dönemde filizlenen bir aşkın ve direnişin anlatısı bir anlamda Stonewall.

-Fried Green Tomatoes ile geçmişe dönük bir yolculuğa şahit oluyoruz. Yaşlı bir kadının hikayesinde, heteroseksüel olmayan bir aşkın bastırılmışlığını ve görünmezliğini seyre dalıyoruz.

-Gus Van Sant’ın bir lisede geçen filmi Elephant ile gündelik hayatın rutini ile bu rutinin kırılma anlarına şahit oluyoruz. Birbiri ardına gelen alışılmışlıklar ve ritüeller ile bu ritüellere karşı duruşların harmanlandığı film 2003 Cannes Film Festivalinde 3 ödül aldı.

luBunya, “Bedenlerimiz üzerindeki tahakkümün iyice arttığı, arzularımızın kısır döngülere hapsedildiği, varoluşumuzun tehlikeli bulunduğu bu topraklarda sinema yoluyla başka kapılar açmaya davet ediyoruz hepinizi. Başka bir dünya mümkün seslerini yükseltmenin böyle küçük adımlarla olduğuna inanıyoruz ve bu küçük adımları beraber, dayanışarak, tartışarak atmaya çağırıyoruz” çağrısında bulunuyor.

HAFTANIN PROGRAM

Filmlerin gösterimi Boğaziçi Üniversitesi Mithat Alam Film Merkezi’nde yapılacak.

15 Mayıs 2012 Salı

20.00 Düş Gezginleri (Atıf Yılmaz, 1992)

17 Mayıs 2012 Perşembe

16.00 Lola+Bilidikid (Kutluğ Ataman, 1999, 90')

18.00 Fried Green Tomatoes (Jon Avnet, 1991, 125')

18 Mayıs 2012 Cuma

16.00 Treyf (Alisa Lebow, Cynthia Madansky, 1998, 54')

18.00 Elephant (Gus Van Sant, 2003, 81')

Film Haftası-KAOS GL

2012-05-10T13:40:00.001+03:00

Boğaziçi’nde LuBUnya Film Haftası

Perşembe, 10 Mayıs 2012

Haber: Kaos GL

Boğaziçi Üniversitesi’nde homofobi ve transfobi karşıtı öğrenci topluluğu olan LuBUnya, film haftası düzenliyor. Kampüste LGBT (lezbiyen, gey, biseksüel, trans) bireylerin görünürlüğünü artırmayı ve cinsel yönelim/cinsiyet kimliği hedefli ayrımcılığa karşı 2009 yılından bu yana mücadele eden LuBUnya, bu yıl film haftası yaparak faaliyetlerini sürdürüyor.

Tartışmalarının daha fazla insana ulaştırmak amacıyla film haftası düzenlediklerini ifade eden LuBUnya, yayınladığı film haftası tanıtım metninde şöyle söyledi: "Sinemanın da LGBT hareketinde önemli bir noktada duruyor olması sebebiyle bu alandaki etkinliklerimize ağırlık veriyoruz. Homofobi, transfobi ve heteroseksizme karşı söz üretirken; kendi varoluşumuzu anlamlandırırken; kimliğimizi inşa ederken, inşa ettiğimiz kimlikleri parçalarken kısacası var olma mücadelesi verdiğimiz her alanda sinemaya değiyoruz, değdikçe yeni sorularla, yeni kapılarla yolumuza devam ediyoruz."

Gösterilecek filmler arasında Türkiye sinemasından Atıf Yılmaz’ın kadın kadına aşkı anlatttığı 1992 yapımlı Düş Gezginleri, Gus Van Sant’ın 2003 yılındaki Cannes Film Festivalin’nde 3 ödül alan gündelik hayattaki rutini ve bu rutinlerin kırılma anlarını anlatan Elephant filmi bulunuyor. Lola+Bilidikid, Fried Green Tomatoes, Treyf gösterilecek diğer filmler. Filmlerin tamamı 15-18 Mayıs tarihleri arasında Boğaziçi Üniversitesi Güney Kampüs’te bulunan Mithat Alam Film Merkezi’nde gösterilecek.

15 Mayıs 2012 Salı
20.00 Düş Gezginleri (Atıf Yılmaz, 1992)

17 Mayıs 2012 Perşembe
16.00 Lola+Bilidikid (Kutluğ Ataman, 1999, 90’)
18.00 Fried Green Tomatoes (Jon Avnet, 1991, 125’)

18 Mayıs 2012 Cuma
16.00 Treyf (Alisa Lebow, Cynthia Madansky, 1998, 54’)
18.00 Elephant (Gus Van Sant, 2003, 81’)

Film Haftası-ETHA

2012-05-10T13:38:00.001+03:00

Boğaziçi'nde LuBUnya Film Haftası

Boğaziçi Üniversitesi'nde homofobi ve transfobi karşıtı öğrenci topluluğu olan LuBUnya, film haftası düzenliyor. Filmler, Güney Kampüs'te bulunan Mithat Alam Film Merkezi'nde gösterilecek.

Haber Fotoları: 1

Orjinali İndir (Genişlik: 980px, Yükseklik:240px)

Etkin Haber Ajansı / 10 Mayıs 2012 Perşembe, 11:16

İSTANBUL- Boğaziçi Üniversitesi'nde homofobi ve transfobi karşıtı öğrenci topluluğu olan LuBUnya, film haftası düzenliyor. Kampüste LGBT (lezbiyen, gey, biseksüel, trans) bireylerin görünürlüğünü artırmayı ve cinsel yönelim/cinsiyet kimliği hedefli ayrımcılığa karşı 2009 yılından bu yana mücadele eden LuBUnya, bu yıl film haftası yaparak faaliyetlerini sürdürüyor.

Gösterilecek filmler arasında Türkiye sinemasından Atıf Yılmaz'ın kadın kadına aşkı anlatttığı 1992 yapımlı Düş Gezginleri, Gus Van Sant’ın 2003 yılındaki Cannes Film Festivalin'nde 3 ödül alan gündelik hayattaki rutini ve bu rutinlerin kırılma anlarını anlatan Elephant filmi bulunuyor. Lola+Bilidikid, Fried Green Tomatoes, Treyf gösterilecek diğer filmler. Filmlerin tamamı 15-18 Mayıs tarihleri arasında Boğaziçi Üniversitesi Güney Kampüs'te bulunan Mithat Alam Film Merkezi'nde gösterilecek.

Film haftasının tanıtım metni "Başka bir dünya mümkün seslerini yükseltmenin böyle küçük adımlarla olduğuna inanıyoruz ve bu küçük adımları beraber, dayanışarak, tartışarak atmaya çağırıyoruz" denilerek sonlandırıldı.

LuBUnya Seçkisi Film Haftası

2012-05-08T11:34:00.002+03:00

luBUnya Seçkisi

15 Mayıs 2012 Salı
20.00 Düş Gezginleri (Atıf Yılmaz, 1992)

17 Mayıs 2012 Perşembe
16.00 Lola+Bilidikid (Kutluğ Ataman, 1999, 90')
18.00 Fried Green Tomatoes (Jon Avnet, 1991, 125')

18 Mayıs 2012 Cuma
16.00 Treyf (Alisa Lebow, Cynthia Madansky, 1998, 54')
18.00 Elephant (Gus Van Sant, 2003, 81')

Yer: Mithat Alam Film Merkezi

LuBUnya, 2009 yılında Boğaziçi Üniversitesi'nde bir grup öğrencinin kampüste eksikliğini hissederek oluşturduğu homofobi ve transfobi karşıtı öğrenci topluluğudur. Kampüste LGBT (lezbiyen, gey, biseksüel, trans) bireylerin görünürlüğünü artırmayı ve cinsel yönelim/cinsiyet kimliği hedefli ayrımcılığa karşı mücadele etmeyi temel meselesi olarak belirlemiştir. Bu noktadan hareketle, yola çıktığımız günden bu yana; film gösterimleri, açık toplantılar, atölyeler, paneller, piknikler, partiler düzenliyor ve çeşitli spot afişler hazırlıyoruz. Diğer üniversitelerdeki LGBT topluluklarıyla dayanışarak kampüslerarası bir ağ kurmayı önemsiyor, birlikte daha da güçleniyoruz.

Meselelerimizi okulda daha fazla insana açabilmek ulaştırabilmek adına birçok alanda çalışma yapmayı önemsiyoruz. Sinemanın da LGBT hareketinde önemli bir noktada duruyor olması sebebiyle bu alandaki etkinliklerimize ağırlık veriyoruz. Homofobi, transfobi ve heteroseksizme karşı söz üretirken; kendi varoluşumuzu anlamlandırırken; kimliğimizi inşa ederken, inşa ettiğimiz kimlikleri parçalarken kısacası varolma mücadelesi verdiğimiz her alanda sinemaya değiyoruz, değdikçe yeni sorularla, yeni kapılarla yolumuza devam ediyoruz. LuBUnya’nın Boğaziçi Üniversitesi kampüsünde gerek film gösterimleri yoluyla gerekse söyleşilerle, sinemayı önemsediği daha da önemlisi sinemayla birlikte değişip dönüştüğü aşikar.

Boys Don’t Cry, Serseri Mayınlar gibi film gösterimlerinin yanı sıra geçen sene MAFM işbirliğinde yaptığımız LuBUnya-Seçkisi film haftası ile bir hafta boyunca kampüste LGBT filmleri göstererek ve bu filmler üzerine tartışarak gündem yaratmaya çalıştık. Hafta boyunca yaşadığımız karşılaşmalar ve bu karşılaşmalardan doğan enerji ile film göstermenin bir adım ötesine geçmeyi planladık ve 2011 Onur Haftası[1]için kampüste bir kısa film çektik. Boğaziçi Üniversitesi öğrencileri ile yapılan ropörtajlardan oluşan bu kısa filmin gösterimini hem Onur Haftası Öğrenci Buluşmasında hem de temmuz ayında düzenlediğimiz LuBUnyafest’te[2]yaptık.

Bu sene yine MAFM ile birlikte yeni bir LuBUnya Seçkisi ile karşınızdayız. Atıf Yılmaz’ın kadın kadına aşkı anlatan Düş Gezginleri filmi ile Türkiye sinemasında LGBT temsillerine dair kısıtlı da olsa bir fikir edinmeyi planlıyoruz. Toplumun büyük bir çoğunluğuna işlemiş lezbiyen aşka izin vermeyen, görmezden gelen, önemsizleştiren zihniyetin bir anlamda deşifre edildiği film, aynı zamanda seks işçilerine dönük kurtarmacı zihniyeti de ifşa eder nitelikte.

Kutluğ Ataman’ın Lola+Bilidikid filmi hem Almanya’da geçmesi hem de çoğu zaman bir yan unsur olarak kullanılan, özne olarak gösterilmeyen trans kadınların yaşantısına içeriden bir bakış getirmesi sebebiyle, LGBT filmleri tarihinde çok önemli bir yere sahip. Yerleşik homofobik ve ahlakçı değerlerin yaşamlarını kısıtladığı ve bazen de yaşamlarını elinden aldığı bir grup insanın hikayesi bu.

LGBT mücadelesinde çok önemli bir an olan Stonewall Barı’nda yaşananları ve ABD’de LGBT’lerin barda yaşananlar sonrası sokaklara dökülmesini ve mücadelenin ivme kazanmasını anlatan Stonewall filmi, tanıklıklar üzerinden ilerliyor. Translara dönük saldırıların yoğunlaştığı bir dönemde filizlenen bir aşkın ve direnişin anlatısı bir anlamda Stonewall.

Fried Green Tomatoes ile geçmişe dönük bir yolculuğa şahit oluyoruz. Yaşlı bir kadının hikayesinde, heteroseksüel olmayan bir aşkın bastırılmışlığını ve görünmezliğini seyre dalıyoruz.

Gus Van Sant’ın bir lisede geçen filmi Elephant ile gündelik hayatın rutini ile bu rutinin kırılma anlarına şahit oluyoruz. Birbiri ardına gelen alışılmışlıklar ve ritüeller ile bu ritüellere karşı duruşların harmanlandığı film 2003 Cannes Film Festivalinde 3 ödül aldı.

Bedenlerimiz üzerindeki tahakkümün iyice arttığı, arzularımızın kısır döngülere hapsedildiği, varoluşumuzun tehlikeli bulunduğu bu topraklarda sinema yoluyla başka kapılar açmaya davet ediyoruz hepinizi. Başka bir dünya mümkün seslerini yükseltmenin böyle küçük adımlarla olduğuna inanıyoruz ve bu küçük adımları beraber, dayanışarak, tartışarak atmaya çağırıyoruz.

[1] Onur Haftası Lambdaistanbul LGBT Derneği’nin öncülüğünde, genellikle haziran ayının son haftasında İstanbul’da düzenlenen etkinliklerin ve kapanış yürüyüşünün yer aldığı haftadır. Bu seneki Onur Haftası çalışmaları için bkz: http://pride-istanbul.blogspot.com/

[2] bkz: http://bianet.org/bianet/diger/131633-bogazici-universitesinde-lubunyafest

Nefrete İnat Yaşasın Hayat / Trans Cinayetlerini Durdurun

2012-04-14T15:10:00.003+03:00

5 Nisan Sabahı Trans birey Nuket Trans nefretin kurbanı oldu. Silahla başından vurulan ve 40-50 bıçak darbesi alan Nuket’in cesedi makatına şişe sokulup kırılmış bir halde sevgilisi tarafından bulundu.
Geçtiğimiz hafta İzmir’in Karabağlar İlçesinde Tuğçe arkadaşımız da Nefret’in kurbanı olmuştu. Yaptığımız basın açıklaması’nın ve İzmir ile Ankara da düzenlenen mumlu eylem üzerinden 5 gün geçmeden, şimdi de Nuket’in ölüm haberiyle sarsıldık.

Ardı ardına yaşanan bu cinayetlerin ne anlama geldiğini iyi biliyoruz. Endişeliyiz. Ancak bu gidişatı değiştirme kararlılığımız da gün geçtikçe artıyor. Nefret cinayetlerini ve trans cinayetlerini mutlaka durduracağız.

21 Nisan Cumartesi Günü Saat 17:00’de AKP Şişli İlçe Binası önünde olacağız. Herkesi orada olmaya ve bizlere destek olmaya çağırıyoruz.

21 Nisan Cumartesi Saat 17:00

AKP Şişli İlçe Binası

Adres : (Büyükdere Cad. Alba İş Merkezi No:67-71 Kat:3 Mecidiyeköy / Şişli)

İstanbul LGBT Dayanışma Derneği
Lambdaistanbul LGBT Dayanışma Derneği

TRANSFEMİNİST MANİFESTO

2012-03-20T14:18:00.004+02:00

Emi Koyama[i] - 2001

[i] Emi Koyama Eminism.org ve diğer çevrimiçi ve çevrimdışı propaganda materiallerinden sorumlu üçüncü dalga piliç aktivistidir. Portland’da, 1975’den beri feminizme Emi’yi geri koyuyor, kendisine emi@eminism.org dan ulaşılabilir.

Giriş

Yirminci yüzyılın ikinci yarısı Amerikan feminist hareketinin farklı kadınların katılımıyla benzeri görülmemiş genişlemesine tanık oldu. Anaakım feminist hareket tarafından manjanilize edilen sesizliklerine son verdiler, içeride hakları olan yeri talep ettiler, önce böyle küçük meselelerle hareketi bölmekle suçlandılar ve nihayetinde feminist düüşüncenin dğerli bir parçası olarak kabul edildiler. Farklılığın zayıf olduğumuz değil en güçlü yanımız olduğunu fazlasıyla farkındaydık. Geçici bölünmelerin veya kutuplaşmanın kapsayıcı koalisyon politikalarının esas faydalarını ortadan kaldıramaz.

Her önceden susturulmuş bir grup kadın konuşmaya başladığında diğer feministler neden orda olduklarını ve kimi temsil ettiklerini tekrar düşünmeye davet edilmiş olurlar. Bu süreç bazen bizi kendi önyargılarımızla ve feministler olarak içselleştirdiğimiz baskının acı veren yüzüyle karşılaşmamıza neden olurken bakış açılarımızı ve etki alanımızı genişleterek hareketin bütütüne yarar sağlar. Bu anlayışla artık trans kadınların hareketin genişleyen alanı olarak feminist devrimde açık olarak yer almalarının zamanının geldiğini ilan ediyoruz.

“Trans” kelime, doğum sırasında atanmış cinsiyetle toplumsal cinsiyet kimliği ve/veya ifadeleri arasındaki süreksizliği de içeren geniş bir yelpazedeki toplumsal cinsiyet kurallarına uymayan herkesi kapsayan şemsiye kelime olarak kullanılmaktadır. Bu manifestonun amacı doğrultusunda “trans kadın/lar” doğumda kendilerine atanan cinsiyetin tersine kendini kadın olarak tanımlayan, ifade eden veya kadın olarak yaşayan kişiler için kullanılmıştır. Benzer şeiklde trans erkek/ler” doğumda kendilerine atanan cinsiyetin tersine kendini erkek olarak tanımlayan, ifade eden veya erkek olarak yaşayan kişiler için kullanılmıştır. Tüm bu işlevsel tanımlar kadın/erkek ikiliğine uymayan veya farklı şekillerde cinsiyet geçişi yaşamış trans bireyleri dışarıda bırakırken, bu bireylerin hepimizin karşılaştığı sorunlar arasındaki benzerliği fark etmelerini ve analizlerimizi bir şekilde kendi mücadelelerinde faydalı bulmalarını umut ediyoruz.

Transfeminizm öncelike özgürlüklerini doğal olarak tüm kadınların özgürlüğüne bağlayan ve ötesinde gören trans kadınların hareketidir. Bu hareket ayrıca diğer queer insanlara, interseks insanlara, trans erkeklere, na-trans [1]kadınlara, na-trans erkeklere ve trans kadınların ihtiyaçlarıyla duygudaşlık kurabilen, kendi özgürlük mücadeleri için trans kadınlarla birlikte mücadele etmeyi önemseyen herkese açıktır. Tarihsel olarak trans erkekler feminist harekete trans kadınlardan daha büyük katkıda bulunmuştur. Özgürlüğümüz için daha fazla trans kadının feminist harekette diğerlerinin yanında yer almasının zorunlu olduğuna inanıyoruz.

Transfeminizm var olan feminist kurumları ele geçrimek demek değildir. Aksine, kendi özgürlüğümüz ve diğerleriyle ortak çalışmalarımız vasitasıyla bir bütün olarak feminizmi genişletecek ve ilerletecektir. Hem trans kadını hem de na-trans kadını savunur ve karşılığında na-trans kadına trans kadını savunmasını talep eder.

Ana ilkeleri nedir?

Transfeminizmin ana ilkeleri basittir. Birinci herkes kendi kimliğini istediği gibi tanımlama ve toplumdan buna saygı göstermesini bekleme hakkı vardır. Buna ayrıca kimliğimizi şiddet ve ayrımcılık korkusundan uzak ifade etme hakkı da dahildir. İkincisi kendi bedenlerimiz üzerinde karar verme hakkı sadece bize aittir, hiçbir tıbbi, dini veya siyasi otoritenin bizim kararımız haricinde beden bütünlüğümüzü ihlal etmeye veya bedenimizle ne yapacağmızla ilgili kararlara engel olmaya hakkı yoktur.

Tabii ki hiç kimse kurumlaşmış cinsiyet sisteminin sosyal ve kültürel dinamiklerinden azade değildir. Cinsiyet kimliklerimiz veya ifadelerimiz hakkında kararlarımızı ataerkil ikili cinsiyet sistemi bağlamı içinde verdiğimiz gerçeğinden kaçamayız. Özellikle trans kadınlar kendini kimin doğal kadın olduğuna, kimin kadın olmadığına karar verme yetkisinde gören tıp cemaati tarafından tanınmak ve desteklenmek için geleneksel “kadınlık” (femininity) tanımını kabul etmek zorunda bırakılmaktadırlar. Çoğu zaman trans kadınlar kadın olarak onaylanmak ve hormonlara, tıbbi müdahalelere ulaşabilmek için kadınlıklarını toplumsal cinsiyet bamakalıplarını içselleştirerek “kanıtlamak” zorunda kalıyorlar. Bu deneyim her kadının farklı olduğunu tanımadığı için hem trans kadınlar hem de na-trans kadınlar üzerinde baskı yaratmaktadır.

Transfeminizm hiç kimsenin gerçek “erkek” veya gerçek “kadın”olmak için cinsiyet kimliğine veya ifadesine dair kişisel kararlarında baskılanamayacağını kabul eder. ayrıca hiç kimsenin “gerçek” feminist olarak nitelendirilmek için bu kişisel kararları baskılayamayacağına inanıyoruz.

Trans kadınlar olarak güvenliğimizin genellikle “normal” kadın olarak onaylanmamızdan geçtiğini biliyoruz, transfeministler olarak da güvenlik ve rahatlık ihtiyacımıza karşılık feminist ilkelerimizi sürekli müzakere ederken buluyoruz. Transfeminizm trans kadınlar da dahil olmak üzere tüm kadınların heteroseksist ve ataerkil toplumsal cinsiyet kurallarını nasıl içselleştirdiğini ve davranışlarımızın küresel dolaylı anlamlarını incelemeye davet eder, aynı anda, ataerkil tanımıyla benzeşen kadınlıktan kendini temizlenmenin feministin sorumluluğu olmadığını belirtmek isteriz. Kadınlar verdikleri kişisel kararlarından dolayı -ki bu kararlar belli tipteki toplumsal cinsiyet kodlarıyla uyumlu olsa bile- toplumsal cinsiyet kodlarını yeniden üretmekle suçlanmamalılardır, bu tür saflık testleri eylemliliğimizi yok sayarak kadınları güçsüzleştirir ve trans olsun olmasın, kadınların büyük çoğunluğunu feminist harekettten soğutur.

Transfeminizm dünyadaki kadın sayısı kadar çok kadın olma biçimi olduğu fikrine inanır, suçluluk duymadan kararlarımızı verebilmeliyiz. Bu amaçla, transfeminizm tek tek kadınların kişisel seçimlerinden dolayı suçlanmasına karşı çıkarken seçimlerimizi engelleyen veya daraltan sosyal ve politik kurumlara karşı çıkar. Gerçek feminist addetmek için bir kadının kişisel seçimler yapma özgürlüğünden vazgeçmesini istemek gereksizdir, hatta baskıcıdır, katı ataerkil yapının ideal kadınlığını aynı derecede katı biraz daha değiştirilmiş feminist olanıyla yer değiştirmesidir. Transfeminizm kadınlara kullanılabilir seçim çeşitliliğini sınırlayan kurumları inceler ve tartışırken kadınların kişisel seçimlerinin saygı gördüğü ortamları desteklemeye inanır.

Erkek ayrıcalığı sorunu

Bazı feministler, özellikle de bazı radikal lezbiyen feministler trans kadın ve trans erkekleri “erkek ayrıcalıklarından” yararlanmakla suçdılar. Erkekten kadına transseksüellerin oğlan çocukları olarak sosyalleştiklerini ve onlara erkek ayrıcalığı verildiğini öne sürdüler, öte yandan kadından erkeğe transseksüelleri erkek ayrıcalığına kavuşmak için kızkardeşlerini ortada bırakan hainler olarak nitelendirdiler. Transfeminizm bu eleştirilere cevap vermek zorundadır çünkü bazı feminist ortamlarda trans kadın ve trans erkeklere yapılan ayrımcılığı haklı çıkarmak için kullanılmaktadır.

Böyle bir tartışmayla karşılaşınca trans kadınlar tepkisel olarak hayatlarında hiçbir zaman erkek ayrıcalığına sahip olmadıklarını söylüyorlar. Onların hayatlarında erkek olarak doğmanın ayrıcalıktan çok külfet olduğuna inanmalarını anlamak çok kolay: çoğu erkek vücutlarından nefret ettiler ve büyürken oğlan çocuğu olarak yetiştirildiler. Sert ve erkekçe davranma baskısı altında ne kadar rahatsız hissettiklerini anımsadılar. Birçoğu oğlan çocuğu gibi davranmadığı için başka oğlan çocukları tarafından alay edildiler, zulme uğradılar. Utandırıldılar ve sıklıkla bunalıma girdiler. Yetişkinliklerinde bile, işlerini, aile ve arkadaşlık ilişkilerini ve güvenliklerini tehlikeye atabilecek açığa çıkarılma korkusuyla yaşıyorlar.

Bununla birlikte transfeministler olarak, böyle basit bir tepki vermemeliyiz. Erkek ayrıcalıklarının bazı erkekler üzerinde diğerlerinden daha fazla etkisi olduğu bir gerçek olsa da erkek olarak doğan trans kadınların bundan hiç yararlanmadığını farzetmek imkansız. Çoğu trans kadın hayatlarının bir bölümünde (“kırık” olarak) erkek olarak “onaylanmıştır” ve örneğin, bu yüzden eğitimde ve işte daha iyi davranılmıştır, hoşlansalar da hoşlanmasalar da erkek olarak algılanmışlardır. Kendine güvenen ve rahat olmaları öğretilmiştir, bazı trans kadınlar cinsiyet geçişinden sonra bu “erkeklik” özelliklerini kendi avantajlarına kullanmıştır.

Burada olan şey farklı toplumsal cinsiyet kimliklerimizden dolayı yaşadığımız baskıyla erkek ayrıcalığı yokluğunu sıklıkla karıştıyor oluşumuzdur. Erkek egemenliğinden hiçbir zaman yararlanmadığmızı söylemek yerine deneyimlerimizin trans olmanın dezavantajıyla erkek ayrıcalığı arasındaki güçlü etkileşimi gösterdiğini belirtmeliyiz.

Doğumda atanmış cinsiyetiyle cinsiyet kimliği veya ifadesi birbirine uyan her kişinin na- trans olma ayrıcalığı vardır. Bu ayrıcalık, diğer tüm ayrıcalıklar gibi, buna sahip olanlara görünmezdir. Diğer ayrıcalıklarda gibi, bu ayrıcalıktan yoksun olanlar sezgisel olarak yokluğunda ne kadar çok acı çekeceklerini bilirler. Trans kadınlar hangi yaşta cinsiyet geçişi yapmış ve ne kadar süre kadın olarak hayatını sürdürmüş olmasına bağlı olarak erkek ayrıcalığından yararlanmış olabilirler ama aynı zamanda da trans olmanın duygusal, sosyal ve mali dezavantajlarını da yaşamaktadır. Trans kadınların diğer kadınlardan daha fazla ayrıcalığa sahip olduğunu iddia etmek iki eşin de erkek ayrıcalığına sahip olduğu için gey erkek çiftlerin heteroseksüel çiftlerden daha ayrıcalıklı olduklarını söylemek kadar cahilcedir.

Trans kadınların ataerkiden arınmış cennet parçası alanlar olarak tasarlanan “sadece kadınlara açık” alanlara girmek istediğinde sıklıkla gerilimler çıkmaktadır. “Sadece kadınlara açık” alanların geçmişinin izi sınıfçılık ve ırkçılık gibi diğer baskı biçimlerinin sürdürülmesindeki kendi rollerini önemsemeyen, çoğunluğunu cinsiyetçiliği sosyal eşitsizliğin temeli olarak öncelik vermiş beyaz orta sınıf kadının oluştırduğu 1970’lerin lezbiyen feminizmine kadar sürülebilir. Cinsiyetçiliğin kadınların hayatlarını diğer sosyal elementlerden daha fazla etkilediğini varsayarak, kendi yaşadıkları cinsiyetçiliğin etnik köken, ırk vs. bakmadan tüm kadınları –yani tüm trans olmayan kadınları kapsadığını zannediyorlardı.1970lerin radikal feministleri hakkındaki son eleştiriler sınıfçılık ve ırkçılığı görmezden gelmelerinin sonucu nasıl kendilerini beyaz orta sınıf kadınlar olarak ayrıcalıklı hale getirdiklerini işaret etmektedir.

Bu anlayışa dayanarak, transfeministler erkek ayrıcalığı suçlamalarına inkar ederek tepki vermemelidirler. Beyaz olanlarımızın beyaz ayrıcalığından bahsetmesi gerektiği gibi biz trans kadınların da erkek ayrıcalığından –başkalarından daha fazla- yararlandığımızı açık yüreklilikle kabul etmemiz gerekir. Transfeministler benzerliklere de saygı duyduğu kadar farklılıklara da saygı duyar çünkü kadınlar çok farklı sosyal çevrelerden gelmektedirler. Transfeministler kendi ayrıcalıklarıyla yüzleştikleri gibi na-trans kadınların da kendi na-trans (trans olmayan) ayrıcalıklarıyla yüzleşmelerini bekler.

Kendi ayrıcalıklarımızı kabul ederek ve belirterek, trans kadınlar kadınlığın beyaz orta sınıf ölçütü tarafından geleneksel olarak yok sayılan ve “bayana yakışmayan” farzedilen başka gruplardan kadınlarla ortak alanlar oluşturma umidini taşıyabiliriz. Sapık olarak adlandırılırken ve kendimiz olduğumuz için saldırılırken ayrıcalık sorusundan kaçınarak bir kazancımız olmuyor.

Karşıt özcülüğün yapısökümü

İkinci dalga feminizm kişinin toplumsal cinsiyetinin biyolojik cinsiyetinden farklı ve toplumsal cinsiyetin sosyal ve kültürel bir kurgu olduğu fikrini popülerleştirirken geriye sorgulanamaz gerçek fiziksel cinsiyet vardır inancını bıraktı. Cinsiyet toplumsal cinsiyetten farklıdır söylemi zorunlu toplumsal cinsiyet rollerini bozmak için kullanılan güçlü bir söylemdi fakat feministlerin problemin sadece yarısını sorgulamasına yaradı, dişi ve eril cinsiyetlerinin özünün doğallığını son günlere kadar bıraktı.

Transfeminizm hem cinsiyetin hem de toplumsal cinsiyetin sosyal olarak kurgulandığını, üstelik cinsiyet ve toplumsal cinsiyet arasındaki ayrımın kolaylık olsun diye suni olarak çizildiğini kabul eder. Toplumsal cinsiyetin bir sosyal kurgu olduğu kavramının kadının kapasitesine karşı geleneksel tutumları parçalamak için çok güçlü bir araç olduğu kanıtlanmışken biyolojik temele dayandırılarak belli ayrımcılık politikalarının veya yapılarının meşrulaştırılmasına yer açmış oldu. Ayrıca, fiziksel cinsiyetin kim olduklarının içsel algısından daha yapay ve değiştirilebilir olduğunu hissettirmesinden dolayı trans deneyimleri gerçekliklerini gösterememiştir.

Biyolojik cinsiyetin bir sosyal bir kurgu olması soyut bir gözlem değildir: birçok interseks insanın içinden geçtiği bir fiziksel gerçekliktir. Anatomik özellikleri eril ve dişiye uymayan bireylerin varlığına toplum yer vermiyor, tıp uzmanları tarafından sakatlanıyor ve doğumda atanan cinsiyetlerine göre yetiştirilmeleri için yönlendiriliyorlar. İnterseks insanlara nasıl yaşamak istedikleri ve cerrahi müdahale veya hormonal “düzeltme” isteyip istemedikleri konusunda karar verme olanağı verilmiyor. Birçok interseks insan bu kadar büyük kararlarda cinsiyet kimlikleri doğumda atanan cinsiyetlerine uysa da uymasa da hiçbir söz haklarının olmamasını çok dehşet verici buluyor. İnterseks çocukların cinsiyet organlarının sakatlanmasını (klitoris sünneti, vs.) ortada doğru düzgün rıza olmadığı için vücut bütünlüğne karşı bir taciz olarak görüyoruz. Bu konu kişilerin cinsiyet kimliklerinin doğumda atanan cinsiyetlerine uyup uymamasıyla alakalı değildir, interseks kişilere vücutlarına ne yapacaklarına dair bir seçim verilip verilmemesiyle ilgilidir.

Trans kişiler basit tıbbi standarta göre doğumda rızaları dışında onlara atfedilen cinsiyetten hoşnut değillerdir. Farklı trans bireyler vardır: bazıları kendini hem erkek hem kadın olarak veya hiçbir cinsiyet içinde tanımlamazken, bazıları da kendini tıbbi müdahele geçirse de geçirmese de tıp otoritelerinin belirlediği cinsiyetten farklı bir cinsiyetle tanımlar. Trans özgürlüğü kendimizi tanımlama hakkımızı tıp, politika ve din otoritelerinden geri almakla ilgilidir. Transfeminizm cinsiyet hangi şekilde atanırsa atansın bunun sosyal ve politik bir kurgu olarak görür ve kişilerin kendi cinsiyetlerini istedikleri biçimde atayabilecekleri ( hatta hiçbir cinsiyet atamayacakları) bir toplumsal sözleşmeyi savunur.

Trans bireyler olarak politik olarak örgütlenmeye başlarken cinsiyet kimliğinin özcü kavramını kabul etmek baştan çıkarıcıdır. Bu klişe anaakım medya tarafından “erkek bedenine hapis olmuş kadın” veya tersi şeklinde popülerleştirildi. Bu stratejinin neden bu kadar çekici olduğu belirgindir, değiştiremeyeceğimiz biyolojik bir hatayla doğduğumuza toplumu ikna edersek daha kolay kabul edileceğizdir. Bu genellikle bizim için çok temel ve anlamlı olan kim olduğumuza diar içsel algımızla da uyumludur. Oysa transfeministler olarak yansımalarından dolayı bu tür baştançıkarıcılara karşı koyuyoruz.

Trans bireyler genellikle fiziksel cinsiyeti akıl ve ruh cinsiyetiyle uyuşmayan olarak tanımlanıyor. Bu açıklama sezgisel olarak uygun olabilir buna karşın transfeminizm için problemlidir. Bir kişinin dişi akla veya ruha sahip olduğunu söylemek demek birbirinden belirgin şekilde farklı dişi ve eril akılların olduğu anlamına gelebilir ki bu kadınlara yönelik ayrımcılığı meşrulaştırmak için kullanılabilir. Cinsiyet kimliğimizi özcü bir yerden ele almak biyolojik özcülük kadar tehlikeli olabilir.

Transfeminizm cinsiyet kimliklerimizi bize ne daha özgün, rahat ve samimi hissettiriyorsa ona dayanarak, yaşarken ve diğerlerine verili sosyal ve kültürel kısıtlamalar içersinde bağlıyken inşa ettiğimize inanıyoruz. Bu hem cinsiyet kimliği doğumda atanan cinsiyetle uyumlu olanlar hem de trans bireyler için doğrudur. Tanınma ve saygı taleplerimiz bu referansla hiçbir şekilde zayıflatılmamalıdır. Karşıt bir özcülükle varlığımızı meşrulaştırmak yerine trasnfeminizm cinsiyet/toplumsal cinsiyet uyum kuralcılığındaki özcü kabulu parçalar.

Feminizmin konusu olan beden algısı/farkındalığı

Feministler olarak bedenlerimizle rahat, özgüvenli ve güçlü hissettiğimizi söylemek isteriz ama bu ne yazık ki trans kadınlar da dahil birçok kadın için geçerli değildir. Birçok transfeminist için beden imgesi konusu güvenlik ve rahatlık ihtiyacımızla feminist politikalarımızla çarpışan yerdedir. Çoğumuz aynadaki görüntüsünden o kadar rahatsızdır ve utanıyordur ki ya açılmayı tercih etmez ya da kadın kimliğimizle vücutlarımızı uyumlu hale getirmek için kıl aldırmaya katlanmak, hormon kullanmak ve cerrahi müdahaleler geçirmek zorundayızdır. Bu işlemler pahalı, acı verici ve zaman alıcıdır, kalıcı kısırlığa sebep olaibleceği gibi kanser riskini de yükseltir.

Neden insanlar böyle insalık dışı bir uygulamayı seçer? Vücutlarımızı cinsiyet kimliklerimizle uyumlu hale getirme ihtiyacımızın doğuştan veya elzem olduğuna inanmak isteyebiliriz ama sosyal ve politik faktörlerin kişisel kararımızı etkilemediğini söyleyemeyiz.

En önemli faktör toplumun zoraki ikili toplumsal cinsiyet rolleri uygulamasıdır. Kimliklerimiz içine doğduğumuz sosyal çevrenin ürünü olduğu için kişinin cinsiyet kimliğiyle fiziksel cinsiyeti arasındaki süreksizliğin toplumun ikili cinsiyet sistemi sürekli devam ettirdiği için problemli olduğunu söyleyebilir. Bir kişinin cinsiyeti/toplumsal cinsiyeti toplumda önemsiz bir faktör olsaydı trans bireylerin bedenini cinsiyet ikiliğine uydurma ihtiyacı tamamen ortadan kalkmasa bile azalacaktı.

Ancak bu muhakeme trans bireylerin kendi bedenleri hakkında karar vermelerine engel olmamalıdır. Trans kadınlar istismar, şiddet ve ayrımcılığa karşı son derece savunmasızdırlar, kendilerini güvende ve rahat hissetmeleri için ne yapıyorlarsa yapsınlar suçlu hissettirilmemelidir. Transfeminizm bizi sosyal ve politik faktörlerin kararlarımızı etkilediği yolları göz önünde bulundurmaya davet eder ama bedenlerimiz ve cinsiyet kimliği ifadelerimiz hakkında ne karar verdiysek toplumdan buna saygı göstermesini talep eder.

Kişilerin kendini rahat ve güvende hissedeceği şekilde nasıl yaşayacaklarını seçme hakkını savunurken katı toplumsal cinsiyet rollerinin kurumsal zorlamasına karşı çalışmak çelişkili değildir. Ne de, istediklerinde kişilerin bedenlerini değiştirme kararlarını desteklerken sağlıklı bir özgüven geliştirmek için birbirimize destek sağlamada bir çelişki vardır. Her birimiz toplumun keyfi cinsiyet ve toplumsal cinsiyet varsayımlarına dogmatik olmadan meydan okuyabiliriz. Aynı zamanda bizden hayatımızıdaki her baskıcı etmene karşı çıkmamız beklenmemelidir, bizi yıpratır ve deli edebilir. Bildiğimiz gibi isyanımız normatif toplumsal cinsiyet sistemininin istikrarını bozmaya dönüktür. Çeşitli feminizmler, queer aktivizm, transfeminizm ve diğer yenilikçi hereketler ortak hedef olan heteroseksist ataerkinin farklı bölümlerini hedef alırlar.

Kadına yönelik şiddet

1970lerden beri feministler kadına yönelik şiddeti kesinlikle münferit olaylar olarak değil tüm kadınları hükmü altına almak için ataerkinin sistematik işlevi olarak tanımlamışlardır. Transfeminizm birden fazla baskıdan muzdarip diğer kadınlar gibi trans kadınların da na-trans kadın ayrıcalığına sahip olanlara oranla şiddete karşı daha korunmasız olduğu gerçeğine dikkat çeker.

Öncelikle trans kadınlar kadın olarak yaşadıkları için hedef seçilirler. Kadın düşmanı bu toplumda kadın olmak çok tehlikelidir ama ev içi ve cinsel şiddetin hedefi olduğumuzda bazı etmenler bizi daha da savunmasız yapar. Örneğin, bir adam bir trans kadına saldırdığında, özellikle de tecavüz etmeye çalıştığında kurbanının bir zamanlar ya da hala “erkek” anatomisine sahip olduğunu keşfedebilir. Bu keşif homofobi ve transfobi etkisiyle ateşlenmiş daha şiddetli bir saldırıya yöneltebilir. Trans kadınlar trans oldukları anlaşıldığında erkekler tarafından saldırıya uğruyorlar. Seks işçilerinde olduğu gibi trans kadınların -özellikle de mağdur seks işçiliği yapan bir trans kadınsa- anaakım medya ve otoriteler katilleri de bulmak konusunda daah isteksiz oluyorlar. Düşük özgüvenleri ve negatif vücut algısından dolayı sevgililerininin sözlü ve duygusal saldırılarına daha savunmasızdırlar.

Bir saldırgan için bir trans kadını çirkin, utanmış, değersiz ve deli hissettirmesi çok kolaydır çünkü bu mesajların aynısını toplum uzun yıllar boyunca ona söylemişti. İstismarcılar kadınların kendi kimliklerini ve deneyimlerini –ki trans kadınların muhtemelen savunmasız olarak başladığı- tanımlama yeteneklerini ellerinden alarak ev içi şiddetten paçayı kurtarıyorlar. Trans kadınların istismarcılarını bırakmaları daha zor oluyor çünkü iş bulmaları daha zor ve eğer çocukları varsa istismarcı eşi boşayınca çocuklarının velayetini alamayabiliyor.

Dahası trans kadınlar queer oldukları için hedefteler. Homofobik kişiler nefret suçları işlerken gey mi trans mı ayırmıyorlar fakat trans kişiler geylerden daha görünür oldukları için saldırıya daha açık oluyorlar. Homofobik teröristler geyleri avlamak için onların yatak odalarına girip bakmıyor, algıladıkları cinsiyetin cinsiyet kodlarına uyup uymadığına bakıp avlıyorlar, genellikle de görünür anormal cinsiyetli olanları seçmekteler. Katilleri anaakım gazete başlıklarına çıkan her gey ve lezbiyen için, “açık” trans kişiden çok “açık” gey ve lezbiyen olmasına karşın bütün ülkede daha fazla trans insan öldürülüyor.

Trans erkekler erkek rollerine tam olarak bürünmedikleri zaman zulmeden toplum tarafından ortaya çıkarılacakları korkusuyla yaşıyorlar. Trans erkeklere yönelik şiddet yabancılar kadar “arkadaşları” tarafından iç içe geçen misojeni ve transfobi yüzünden, toplumsal cinsiyet normlarını ihlal ettikleri için tekrar “kadın yerlerine” sokmak ve cezalandırmak için yapılıyor.

İçinde yaşadığımız tehlike yüzünden, transfeminizm translara dönük şiddetin üzerine çalışılması gereken en önemli alan olduğuna inanır. Bazı sadece kadınlara açık organizasyonlara alınmamak bizi kırmış veya hayal kırıklığına uğratmış olabilir ama gerçek anlamıyla bizi öldüren veya intihara sürükleyen bize dönük şiddet daha sık ve daha uzun süredir var. Başka seçeneğimiz yok fakat acilen harekete geçmemiz gerekmektedir.

Bu bakımdan geleneksel eviçi şiddet sığınakları, tecavüz kriz merkezleri nefret suçu önleme programlarıyla ortak çalışmak gerekir. Hali hazırda bazı sığınaklar diğer kadınlar kabul ettikleri gibi trans kadınları kabul ederken bazıları çeşitli nedenlerle geri çevirmekte. Varolan bu kurumları neden trans kadınları kabul etmeleri ve hizmetlerinden yararlandırmaları gerektiği konusunda örgütlemeli ve eğitmeliyiz. Trans kadınların şiddete daha açık olmasının dışında trans kadınlarla na-trans kadınlara yönelik şiddet arasında bir fark olmadığını anlatmalıyız. Ayrıca trans erkeklere hizmet verilmesini de savunmalıyız.

Transfeministler olarak bu kurumlardan sadece hizmet beklemek yerine buralarda çalışmalıyız da. Hizmet ağlarını genişletirken güvenliklerini korumak için kamufle yöntemi geliştirilmesine yardımcı olmaya gönüllü olmalıyız. Kendimizi ihtiyacı olan başka trans kadınlara kriz danışmanları ve dava yönetici olmalıyız. Çalışanlarını eğitmeleri için trans konularına özel atölyeler hazırlamalıyız. Kendi deneyimlerimizden yola çıkarak feministlerin kadınlar için hazırladığı kendini koruma kursları gibi biz de trans kadınlara kendini koruma kursları hazırlamalıyız. Sığınaklarımızı baştan başlatmak belki bizim için çok zor olacaktır fakat kadına ve diğer cinsel azınlıklara karşı şiddetle mücadel edenlerle beraber çalışabiliriz.

Ayrıca ekonomik şiddetten de bahsetmek zorundayız. Yüksek maliyetli cinsiyet geçişinden dolayı, çalışma alanında trans bireylere yönelik ayrımcılık çok yaygın olduğu için ve kadınlar daha az para kazandığı için trans kadınlar genellikle yoksulluk çekmektedir. Bu ayrıca trans kadınların istismarcı eşlerinin elinde bizleri istismar eden bu ilişki içinde tutmak ve kontrol etmek için daha çok baskı uygulaması demektir. Transfeminizm asynı anda politik, sosyal ve ekonomi alanında transfobiyle olduğu kadar cinsiyetçilikle de mücadele eder.

Sağlık ve üreme seçimi

Çocuk sahibi olamayacak olan trans kadınların üreme hakları hareketiyle ilgilenmesi ironik görünebilir fakat transfeminizm kadınların seçme hakkıyla trans kadınların özgürleşmesi arasında sıkı bağlar görür.

Öncelikle, toplum trans varlığımızı üreme organlarımızla uğraştığımız için damgalar. Cinsiyet organlarıyla oynamayan estetik ameliyatları cinsiyet greçişi ameliyatlarından daha fazla gerçekleştirilmesine karşın hiçbiri aylarca psikiyatrik gözleme tabii tutulmazlar. Ne de estetik ameliyat olanlar televizyon şovlarında alay edilmez ve küçümsenmezler. Kendi seçimlerimiz üzerindeki bu histerinin bir bölümü üreme organlarımız üzerindeki özgür irademize karşı toplumun tabusu ile ateşlenir: kürtaj olmak isteyen kadınlar gibi, bedenlerimiz savaş alanları haline getirilir.

Buna ek olarak, trans kadınların kullandığı hormonlar na-trans kadınların kullandığı doğum kontrol ilaçları, ertesi gün hapları ve hormon tedavisinde kullanılan ilaçların aynısını veya aynı kimyasal birleşimleri kullanmaktadırlar. Trans kadınlar olarak östrojen temelli ilaçların güvenliği, maliyet ve ulaşılabilirliği konularında na-trans kadınlarla aynı endişeleri taşıyoruz. Bedenlerimizi kontrol etmeye çalışan sağ politik taktiklere karşı trans ve na-trans kadınlar birleşmelidir.

Tabii ki üreme seçimi sadece doğum kontrol ve kürtaj olmayla ilgili değil, mecburi kısırlaştırmaya karşı koymayla ve kürtaj olanağına ulaşamayan kadınlarla da ilgilidir. Aynı şekilde transfeminizm interseks kişiler için tavsiye edilenler de dahil olmak üzere hormon tedavisi ve cerrahi müdahaleyi ret etme hakkı ve toplumun bizi kendimiz olarak kabul etmesi için mücadele eder.

1980’lerde lezbiyenler üreme hakkı için çalışan kurumlardan amaçlarıyla alakaları olmadıkları düşünülerek uzaklaştırıldılar. Seçme hakkı ne sadece heteroseksüel konusu ne de na-trans konusudur, esasen kadınların kendi bedenleriyle ne yapacaklarına karar verme hakkına sahip olmalarıyla ilgilidir. Transfeministler üreme hakkı için çalışan kurumlara katılmalı ve seçim için gösteri yapmalılar. Bir kadının hamileliği hakkında verdiği karara saygı göstermeyen toplum cinsiyet kimliğimizle bedenimizi uyumlu hale getirmek için yaptırmak istediğimiz cerrahi müdahaleler hakkındaki kararımıza da saygı göstermeyecektir. Reçetesiz hormon kullanmaktan veya cinsiyet geçişi ameliyatları için denizaşırı ülkelere gitmekten korkuyorsak, yasal olmayan kliniklerde kürtaj olmaktan korkan kadınlarla kendimiz özdeşleştirebiliriz.

İlaveten, transfeminizm kadın sağlığı hareketinin deneyimlerini öğrenmeye ihtiyaç duyar. Saqdece kadınları ilgilendiren, göğüs kanseri gibi konulardaki araştırmalar gökten zembille inmedi. Dinamik aktivizm ve akran eğitimiyle bu konular ciddiyetle ele alınmaya başladı. Geçmişte tıp kurumunun kadın sağlığını ilgilendiren konuları yeterli seviyede ele almadığı göz önünde bulundurarak transfeministler güç sahiplerinin trans kadınların sağlığını ciddiyetle ele almasını bekleyemez. İşte bu yüzden kadın sağlığı hareketinin içinde olmalı ve genişlemesini sağlamalıyız.

Kadın sağlığı hareketindeki benzer deneyimler cinsiyet kimliğinin hastalık olarak tanımlanması üzerindeki stratejik çelişkiyi çözer. Yıllardır, trans bireyler tıbbi müdahaleler için önkoşul olan “cinsel kimlik bozukluğu” tanımının hastalık olmaktan çıkarılmasını talep etmek ya da etmemek konusunda kendi aralarında tartışıyorlar. Bir hastalık olarak tanımlanan “cinsel kimlik bozukluğu” bazılarımızın gerekli cerrahi müdahaleleri yaptırmalarını sağlarken aynı zamanda da bizleri damgaliyor ve irademizi ret ediyor. Modern tıbbın feminist eleştirisinden önce, eril merkezli düşünceye göre düzenlenen tıp kurumları tarafından dişi bedenler “anormal” olarak görülmüş ve hamilelik, regl, menopoz gibi kadınların sıradan deneyimlerini hastalık olarak tanımlamışlardır, kadın sağlığı hareketi tıp kurumlarını bu deneyimlerin sıradan insan deneyimleri olaqrak kabul etmesi yönünde zorlamıştır. Transfeminizm, transseksüelliğin bir hastalık veya bozukluk değil, hamillelik gibi insana ait sıradan bir deneyim olduğunda ısrar eder. Bu nedenle “cinsel kimlik bozukluğunu” hastalık tanımından çıkartırken trans kişilerin tıbbi tedavilere ulaşımının kolaylaştırılmasını istemek tutarsızlık değildir.

Eyleme çağrı

En çok reddedilmeyi feminist topluluk içinde veya dışında yaşamış olsak da, en yakınımızdakiler yine feministler, lezbiyenler ve queer toplulundakiler oldu. Transfeminizm kimin “kadın” kategorisine girip girmediği üzerine entelektüel tartışmalar yapmanın gereksiz olduğunu söyler: şimdi harekete geçmeli ve ortaklıklar oluşturmalıyız.

Hergün rahatsız ediliyoruz, ayrımcılığa, saldırıya ve istismara uğruyoruz. Ne kadar çok onaylansak da kadınlar saldırı altındayken trans varlığın sosyal görünmezliği bizi koruyamayacak. Kadınların nasıl davranması gerektiğini söyleyen toplumsal kurallara uyarak kazanamayız, na-trans kadınlar kadar feminizme ihtiyacımız var. Transfeministler feminist öncüllerinin gelenekleriyle gurur duyar ve onların mücadelesine kendi hayatlarında devam ederler.

Transfeminizm, katı cinsiyet hiyerarşisi yüzünden varlığımız problem haline getirildiği için toplumun her cinsiyetten bireye eşit davranması durumunda, cinsiyet geçişi halindeki kimliklerin onurlandırılacağına inanır. Bu yüzden hayatta kalmamız ve onurlu olmamız için feminizm içindeki yerimizi tehditkar veya işgal eder halde değil, arkadaşça ve işbiliği içinde talep etmeliyiz. Bazı feminist kurumların şüphe ve reddetmeleri birçok kere kendilerine “pro-feminist” diyen erkekler tarafından ihanete uğratıldıkları için doğaldır, bizim harekete istikrarımızla ve bağlılığımızla transfeminizm feminizmi daha kapsayıcı olmaya yöneltecektir.

[1] na-trans benim İngilizcedeki cisgender’a karşılık önerim, ayrıca gayritrans gibi br kelime de aklıma geldi amak kulağımı tırmaladı; trans olmayan anlamına geliyor.

çeviri: aligül

LuBUnya Temel Feminizm Okuması

2012-03-07T11:08:00.001+02:00

Okuma materyalleri:

Bell Hooks - Feminizim Herkes İçindir; Giriş, Feminist Politika, Feminist Erkeklik,Feminist Bir Cinsellik Politikası bölümleri. sayfa olarak: 7-19,85-91, 106-115 arası.

Emi Koyama - Transfeminist Manifesto

metinleri Günel Fotokopi'den edinebilirsiniz.

2012-03-06T11:02:00.002+02:00

28 Şubat Salı günü Boğaziçi'nde yaşanan ve bizi de rahatsız eden, hoşgörüsüzlük ve şiddet içeren bir olaya dikkat çeker, aşağıda Boğaziçi Üniversitesi Homofobi ve Transfobi Karşıtı Öğrenci Topluluğu LuBUnya'dan gelen ilgili duyuruyu ilginize ve hassasiyetinize sunarız.

Meltem Ahıska

Olcay Akyıldız

Ayfer Bartu Candan

Can Candan

Başak Demirhan

Koray Durak

Ahmet Ersoy

Zeynep Gambetti

Fatma Gök

Erol Köroğlu

Tuna Kuyucu

Yahya Madra

Esra Mungan

Serra Müderrisoğlu

Ferhunde Özbay

Ceren Özselçuk

Zeynep Uysal

Elif Ünlü

"B.Ü. Kamuoyuna,

Kampüste LGBT (lezbiyen, gey, biseksüel, trans) bireylerin görünürlüğünü artırmayı ve cinsel yönelim/cinsiyet kimliği hedefli ayrımcılığa karşı mücadele etmeyi temel meselesi olarak belirleyen homofobi ve transfobi karşıtı öğrenci topluluğu olan LuBUnya’nın etkinlik afişleri kampüsteki bir grup öğrenci tarafından ısrarla yırtılmaktadır. 28 Şubat Salı günü bir arkadaşımız astığı “Seks İşçiliği Paneli” afişinin birisi tarafından yırtıldığını görmüş ve yırtan şahsa nedenini sorduğunda “İğreniyorum, yırtıyorum!” cevabıyla karşılaşmıştır. Bu olayın hemen ardından bu şahsın da içinde olduğu bir grup öğrenci Kuzey Kampüsteki bütün etkinlik afişlerini yırtmıştır.

LuBUnya

Boğaziçi Üniversitesi Homofobi ve Transfobi Karşıtı Öğrenci Topluluğu"

2012-03-04T20:55:00.002+02:00

'Lütfen bizi öldürmeyin!'

03/03/2012 2:00

Yazı Boyutu

Bugün Dünya Seks İşçileri Hakları Günü. Dünyanın en eski mesleğini icra edenler 'Haklarımızı daha fazla ihlal etmeyin' diyor. LuBUnya Boğaziçi ve Kadın Kapısı'nın düzenlediği paneldeydik...

BERRİN KARAKAŞ Arşivi

Dünya Seks İşçileri Hakları Günü 2001’de Kalküta’da düzenlenen seks işçileri karnavalının coşkusuyla dahil oluyor dünya özel günler literatürüne. Karnavala dünyanın dört yanından katılan yarısı seks işçisi 50 bin kişi, 3 Mart’ın ‘Dünya Seks İşçileri Hakları Günü’ olarak kutlanmasına karar verilmesine yetiyor. 2001 itibariyle seks işçileri 3 Mart’ı onur günü ilan ediyorlar. Türkiye ise artan hak ihlallerini, seks işçilerinin politik mücadelesini bir onur günü başlığı altında tartışmaya 2008’de başlıyor.
Boğaziçi Üniversitesi’nde 1 Mart’ta düzenlenen panelde ‘Hâlâ Tanığız’ Platformu’ndan Begüm Baki, Kadın Kapısı’ndan Şevval Kılıç, İstanbul LGBTT Dayanışma Derneği’nden Ebru Kırancı yaptıkları sunumlarla gündeme getirdiler seks işçilerinin yaşadıklarını. Begüm Baki, Pınar Selek’in Ülker Sokak üzerinden yazdığı ‘Maskeler, Süvariler, Gacılar’ kitabını hatırlattı. Böylece bir kez daha Hortum Süleyman’ın da katkılarıyla kentsel dönüşüm başlığı altında nasıl da ‘temizlendiğini’ dinledik sokakların.
1996’dan beri seks işçilerinin hakları için mücadele veren Kadın Kapısı’ndan Şevval Kılıç, sosyalist feminist çevrelerin, sol derneklerin ve sendikaların tavırlarından yakındı öncelikle. TEKEL’de çalışan kadınlar adına sözünü çekinmeden söyleyen sendikaların konu seks işçileri olunca aynı duyarlılığı göstermediklerini anlattı. Keza kol kası ne kadar kutsalsa, vajina kası da o kadar kutsal olmalıydı. Kılıç’ın verdiği bilgilerle Türkiye’de 52 genelevi var ve devlet bu genelevleri kapatmak için elinden geleni yapıyor. En geçerli taktik önce bir cami yapmak civara, sonra da cami sebebiyle ‘temizlemek’ çevreyi. Kendine has mizahıyla “Son olarak Ankara Genelevi’nin altında tarihi eser buldular” diyor. Ankara Genelevi 2010’da kapatıldı. Ve işyerleri aynı zamanda evleri olan seks işçileri, hem işsiz hem evsiz kaldılar. Ve devletin yerine getirdiği en ‘değerli’ görev genelevleri mobese kameralarıyla donatmak.

Kurul karşısında...
Pek çok seks işçisi çalışmak için tekinsiz sokakları değil, genelevi tercih etse de hiç kolay değil geneleve girmek. Kılıç’ın verdiği bilgilerle 2012 itibariyle 3 bin 100 seks işçisi vesikalı olarak çalışıyor. Kayıtdışı çalışanların sayısıysa 100 bin. Özellikle son on yılda genelevlere girmek hayli zor. Öncelikle karaciğer akciğer gerekli kontrollerden geçmek zorundalar. Sonra beş kişilik kurulun önünde, neden bu işi yapmak istediklerini anlatmak gibi bir dertleri var. Kılıç için artık seks işçiliği konuşulurken düşkün ve mağdur edebiyatının bir son bulması gerekiyor. Keza kendi işini yapan, kendi parasını kazanan işçiler onlar öncelikle.
Lakin bu beş kişilik kurulun varlığı bile devletin aynı fikirde olmadığının kanıtı. Kuruldan gelen sonuca göre ya genelevde seks işçileri ya da sokaklarda tehlike altında çalışmaya devam... Geneleve girmek öyle kolay olmadığı için bu işin de yolları bulunmuş. Kılıç, Ankara Genelevi’nin eski avukatlarından birinin 20 bin lira karşılığında işlemleri hallediverdiğini söylüyor. 20 bin lira hava paranız varsa, işlem tamam. “Devlet, kendi eliyle kadınları vesikalandırmak istemiyor” diyor Kılıç. Bu şartlar altında şayet seks işçiliği bir meslek kolu olarak tanımlanırsa, hakları da beraberinde getirecek bu gelişmeler. Salondan yöneltilen “Yeni anayasa için bu hakları elde etmeye dair çalışmalarınız var mı?” sorusuna Kılıç’ın verdiği cevap, fazla söze hacet bırakmıyor sanırız: “Seks işçileri şu an ‘Lütfen bizi öldürmeyin’ derdinde.

Bonus için hedefler
Söz Ebru Kırancı’ya gelince Ülker Sokak’a geri dönüyoruz. “LGBT hareketinin mihenktaşı Ülker Sokak değil Kazancı’dır, Pürtelaş’tır” diyor Pürtelaş’ı son terk edenlerden Kırancı. O dönem Cihangir Güzelleştirme Derneği’nin ‘Nezih bir Cihangir’ için yaptıklarını, polisler sokağa girmeden önce komşuluk ilişkilerinin gayet iyi olduğu mahalle insanının Hortum Süleyman’dan sonra nasıl pencerelerini bayraklarla donattıklarını, evlerinden götürülüp onlar için o kadar değerli saçlarının nasıl kesildiğini, nasıl yavaş yavaş ‘temizlendiğini’ anlatılyor sokakların. Elbette ‘temizlik’ hâlâ sürüyor. Tarlabaşı’nda yaşayan bir trans arkadaşının davasından bahsediyor Kırancı. Mesele halledilmezse AİHM’ye kadar yolları var.
Seks işçilerine Kabahatlar Kanunu’na dahil edilerek kesilen cezalar, trafiğe engel oldukları gerekçesiyle kesilen cezalar da bir başka devlet eliyle eziyet. Keza bu para cezaları o gün kazandıklarından başka gelirleri olmayan seks işçilerinin fazla mesai yapması demek.
Kırancı, Hüseyin Çapkın’ın ‘Polislere bonus puan’ uygulamasıyla yaşananları anlatırken sözü salondan Maltepe sahilinde çalışan Yeşim alıyor. Bindiği arabada bıçaklanarak, dövülerek atıldığı yol kenarında yaşadıklarını. Şiddet devreye girince ne kadar içki içilmişse de öncesinde silinip gittiğini o içkilerin etkisinin. Acıyı nasıl da hissettiğini. Gelin görün ki bütün genelevleri mobese kameralarıyla donatan devlet, yolun o noktasında kayıt bulamıyor. Neyse ki Kırancı gibi seks işçilerini hakları için mücadele verenlerin tepkisi tamamen görmezden gelinmiyor. Öyleyse mücadele devam etsin diyor, bütün seks işçilerinin 3 Mart’larını kutluyoruz.

‘Fahişeler Yürüyüşü’ne Çağrı
Seks İşçiliği ve İnsan Hakları Konferansı bu yıl, polisin seks işçilerine yönelik baskısını ele alıyor. 3-4 Mart tarihlerinde Ankara Best Otel’de düzenlenen konferansa herkes davetli. Bu akşam saat 19.00’da Sakarya Caddesi İş Bankası önünden başlayacak ‘Fahişeler Yürüyüşü’nde ise “Bize sokakları çok görenlere inat sokaklara çıkıyoruz!” denilecek.

Boğaziçi'nde Seks İşçiliği Tartışıldı

2012-03-02T15:34:00.001+02:00

Boğaziçi Lubunya Topluluğu'nun düzenlediği panelde, Hala Tanığız Platformu'ndan Begüm Baki, Kadın Kapısı'ndan Şevval Kılıç ve İstanbul LGBTT'den Ebru Kırancu seks işçiliğini ve seks işçilerinin mücadelesini tartıştı.

Yıldız TAR

İstanbul - BİA Haber Merkezi

02 Mart 2012, Cuma

Boğaziçi Üniversitesi Homofobi ve Transfobi Karşıtı Öğrenci Topluluğu LuBUnya'nın düzenlediği panelde seks işçiliği tartışıldı.

Açılış konuşmasını yapan Lubunya'dan Nazlı Cabadağ, 3 Mart Seks İşçileri Hakları Günü'nün Kalküta'daki 50.000 kişilik bir seks işçileri festivalinin ardından, tüm dünyadaki seks işçileri tarafından sahiplenildiğini belirtti.

Ardından sözü devralan Begüm Bakİ, Hala Tanığız Platformu'ndan ve Pınar Selek'in dava sürecinden bahsederek konuşmasına başladı. 13 yıldır süren ve belirsizliğin işkence haline döndüğü bu davanın adalet arayışının sembolü haline geldiğini söyleyen Baki, konuşmasına Pınar Selek'in Maskeler, Süvariler, Gacılar kitabıyla devam etti.

Bu çalışmanın diğerlerinden farklılaştığını, Selek'in Ülker Sokak'ta yaşanan polis vahşetine karşı seks işçisi translarla dayanışmak amacıyla böyle bir çalışma yaptığını belirttirken, trans ve seks işçiliği örgütlenmesinin öz örgütlenme pratikleri olarak çok değerli olduğunu ifade etti.

Seks işçileri mücadeleleri için söz üretmeli

Kadın Kapısı'ndan Şevval Kılıç, Kadın Kapısı'nın hakları için örgütlenen bir grup seks işçisi tarafından oluşturulan bir vakıf olduğunu belirterek söze başladı.

Seks işçiliği örgütlenmesinin ve seks işçiliğinin uzunca bir süre ve aslında hala kimi sosyalist ve feminist çevrelerde hoş karşılanmadığından bahsetti. Seks işçilerinin kendi mücadeleleri hakkında söz üretmesi gerekliliğini: "Nasıl ki feminist mücadelenin öznesi ve söz üreteni bir grup kıllı adam değilse, seks işçiliği mücadelesinin söz üreteni de seks işçileri olmalıdır" diye anlattı.

Seks işçilerinin sokaklarda, can tehdidi altında çalışmaktansa; genelevde görece daha rahat koşullarda çalışmayı tercih ettiğini söyledi. Seks işçiliğinin bir meslek kolu olarak tanınması gerektiğini ve diğer meslek kollarıyla aynı hakları sahip olunması gerektiğini belirtti. Seks işçilerinin sağlık haklarının, toplumun da sağlık hakkı olarak değerlendirilmesi gerektiğini de sözlerine ekledi.

İstanbul LGBTT Dayanışma Derneği'nden Ebru Kırancı, Kazancı Yokuşu'nda ve civar sokaklarda, "Hortum Süleyman" adıyla bilinen emniyet müdürünün trans seks işçilerine yönelik şiddet içeren uygulamalarını anlattı.

Ülker Sokak olayları sırasında, civarda yaşayan insanların da polise destek olduğundan ve dayanışma bekledikleri sosyalistlerden çok fazla destek göremediklerini söyleyen Kırancı, seks işçisi translara yönelik şiddet pratiklerinin; emniyette şiddet uygulama ve saç kesmeden, para cezaları kesmeye doğru evrildiğini belirtti. Polisin bonus sistemi uygulamasından ve polisin trans bireyleri ya da seks işçilerini yakalayıp ona göre puan toplamasından bahsetti.

Kırancı, LGBTT Dernekleri olarak bu yasaya aykırı uygulama hakkında dava açıldığını söylerken, konuşmasının sonunda, Maltepe sahilinde son zamanlarda artan şiddet olaylarından ve LGBTT dernekleri olarak yapılan eylemden bahsetti.

Panelistlerin sunumlarının ardından salondan gelen sorularla şekillenen tartışmalarla panel sona erdi. (YT/ÇT)

2012-02-29T10:08:00.002+02:00

B.Ü. Kamuoyuna,

Bu homofobik, transfobik ve çirkin tavrı kınıyoruz. Özgürlük ve eşitliğe inanan bütün Boğaziçi Üniversitesi öğrencilerini, emekçilerini ve çalışanlarını dayanışmaya çağırıyoruz. Bütün bu saldırılara inat kampüsü gökkuşağına boyamak için herkesi afişlemeye davet ediyoruz.*

LuBUnya

Boğaziçi Üniversitesi Homofobi ve Transfobi Karşıtı Öğrenci Topluluğu

*etkinlik afişlerine http://www.lubunyabogazici.blogspot.com/ adresinden ulaşabilirsiniz.

LuBUnya-Boğaziçi ve Kadın Kapısı’ndan Seks İşçiliği Söyleşisi

2012-02-25T00:35:00.004+02:00

3 Mart Uluslararası Seks İşçileri Hakları Günü vesilesiyle seks işçilerine dönük artan hak ihlallerini, seks işçilerinin politik mücadelesini tartışmak; Pınar Selek’in Ülker Sokak olaylarını konu edinen “Maskeler, Süvariler ve Gacılar” kitabını hatırlamak ve seks işçisi translara yönelen şiddet ve ötekileştirme pratiklerini tartışmak için 1 Mart Perşembe saat 17.30’da Boğaziçi Üniversitesi Güney Kampüsündeki Özger Arnas Salonunda bir söyleşi düzenliyoruz. Söyleşi Hala Tanığız Platformundan Begüm Baki’nin “Maskeler, Süvariler ve Gacılar” aktarımı ve trans örgütlenmesi üzerine sunumu ile başlayacak. Ardından Kadın Kapısı’ndan Şevval Kılıç’ın Türkiye’de ve dünyada seks işçiliği mücadelesi başlıklı konuşmasıyla devam edeceğimiz söyleşiye, İstanbul LGBTT Dayanışma Derneği’nden Ebru Kırancı güncel hak ihlalleri, şiddet pratikleri içerikli konuşmasıyla katılacak.

Mücadelenin sesini yükseltmek, yaşanan ihlalleri ifşa etmek ve dayanışmak için herkesi söyleşimize bekleriz.

Kilyos'a Gidiyoruz!

2012-02-20T23:19:00.004+02:00

23 Şubat Perşembe günü yapacağımız Açılma Toplantısının afişlerini yaygınlaştırmak ve Kilyos Sarıtepe kampüsünde LGBT görünürlüğünü arttırmak amacıyla 21 Şubat Salı günü Kilyos'a gidiyoruz. Sabah 09.30'da Güney Kapıda buluşacağız.

Maltepe Basin Aciklamasi Metni

2012-02-19T16:04:00.002+02:00

Basına ve kamuoyuna;

15 Şubat gecesi daha önce de translara ve seks işçilerine yönelik saldırıların yoğun olduğu Maltepe Sahil Yolu’nda Bahar isimli transseksüel arkadaşımıza yönelik bir saldırı yaşanmıştır.

Maltepe Sahil Yolu’nda gerçekleşen olayda saldırganlar önce Bahar’ın ırzına geçmek istemişler, Bahar razı olmayınca da kılıç ve palalarla üzerine saldırmışlardır. Bir süre darp alan Bahar canını kurtarmak için kendini hızla giden arabadan atmak zorunda kalmıştır. Şu an vücudunda darp izleri çürükler, morluklar ve derin kesikler olan Bahar’ın yüzü tanınmaz haldedir.

Devlet ve sistem yıllardır transları zorunlu seks işçiliğine, sokaklarda çalışmaya mahkûm ettiği gibi, seks işçiliğini de kuralsızlığa, cezasızlığa, daha açık bir şekilde söylersek canilerin, psikopatların insafına terk etmektedir. Bu alanda yıllardır kaos yaşanmaktadır.

Biz trans kadınların yaygın olarak sokaklarda çalışmayı kendi isteğimizle tercih ettiğimiz düşünülüyor. Oysaki sokaklar seks işçiliği yapan bir transeksüel için en son tercih edilecek bir seçenek konumundadır. Seks işçiliğinin bu kadar riskli ve güvensiz koşullarda yapılması hem bizlerin hem de toplumun zararına olmaktadır.

Güvenliğin ve sosyal güvencenin olduğu, yasal kontrollerin periyodik olarak yapıldığı resmi genelevlerde çalışmak istiyoruz. Açık ki bu tarz korkunç saldırılar resmi genelevlerde çok çok daha az yaşanmaktadır.

Bu ve benzeri saldırılar son dönemde Maltepe-Kartal Sahil Yolu’nda çok sık görülmektedir. Olaylar arasında tesadüf sayılamayacak ciddi benzerlikler vardır. Geçtiğimiz günlerde Çiğdem isimli arkadaşımız da yine benzer biçimde kılıç ve kasap bıçaklarıyla darp edilmiştir. Bu olay da Maltepe Sahil Yolu’nda yaşanmıştır. Bahar’ın yaşadığı olayda olduğu gibi Çiğdem’e yönelik saldırı da polisin para cezası kesmesinin hemen ardından yaşanmıştır.

Bu bölgede para cezası alan transeksüel seks işçilerinin karakoldan salıverilmelerinin hemen ardından bu tarz saldırı vakalarının yaşanması rastlantı değildir. Açık ki polis bizlerin ve kamuoyunun baskısından korktuğu için açıkça işkence ve kötü muamele yapmaktan çekinmekte suça meyilli, kriminal kişileri bu ve benzeri kirli işler için kullanmaktadır. Polisin açıktan yapamadığı pis işlerini bu tarz başıboş insanlara yaptırdığını daha önce yaşanmış pek çok olaydan biliyoruz. Ülker Sokak’tan biliyoruz, Ankara’daki Eryaman katliamından biliyoruz. Yıllardır gözlemliyoruz.
Ancak alışmıyoruz, alışmak istemiyoruz.

Herkes gibi bizler için de yaşam hakkının, insan haklarının geçerli olduğu bir ülkede yaşamak istiyoruz. Her şeyden önemlisi de Türkiye Cumhuriyeti Devletinin adaletine inanmak ve güvenmek istiyoruz. Bu olayın basit bir tutanak ile geçiştirilmesi, dahası saldırganların karakolun arka kapısından çıkarılarak serbest bırakılması karşısında rencide oluyoruz, çaresiz hissediyoruz ve öfkeleniyoruz.

Bilmek istiyoruz:
İstanbul’un en nezih semtlerinden birinin orta yerinde böylesi bir saldırı nasıl yaşanabilmektedir?

Başka bir olayda kamera kayıtlarından faydalanarak failleri hemen yakalayan polis bu ve benzeri olaylarda neden atıl ve isteksiz davranmaktadır?

Bahar’a ilk yardım ve pansuman için gelen hastane / ambulans personelinin laubali ve ayrımcı tavırları neyle ve nasıl açıklanmaktadır?

Bu devlet kimin devletidir? Hukuk ve insan hakları ayrıcalıklı küçük bir zümre için midir?

Maaşları hepimizden kesilen vergilerle ödenen polis gerçekte kimi korumaktadır?

Hukuk, adalet ve insan hakları, devletin meşruiyetini sağlamak için kullandığı bir makyaj mıdır? Yoksa herkes için her yerde geçerli midir?

Neden medyamız başka bir ülkede bir insan hakları skandalı sayılabilecek bu ve benzeri olayları yeterince duyurmamaktadır?

Türkiye’nin en büyük şehrinin orta yerinde bu ve benzeri saldırıların yaşanması gündem değeri taşımamakta mıdır?

Ve en önemlisi biz toplum olarak, İstanbul’un orta yerinde insan hakları, insanlık değerleri ayaklar altına alınırken tepki vermek, isyan etmek için daha ne bekliyoruz? Neden daha duyarlı, daha örgütlü tepki vermiyoruz?

Unutmamalıyız bu kadar derin çelişkilerin, yaşandığı bir ülkede insan hakları bir gün herkese lazım olabilir. Hoş görülemez, boş verilemez. Nefret bir gün hepimize dönebilecek tekinsiz bir silahtır.

Trans cinayetleri sistematiktir. Hrant Dink’i, Münevver Karabulut’u ve transları öldüren zihniyet hep aynı zihniyettir. Bir nefret ve korku toplumu yaratmak isteyen düzenin oyununu hep beraber boşa çıkaralım.

İstanbul lgbtt Dayanışma Derneği
Lambda İstanbul lgbtt Dayanışma Derneği
Pembe hayat lgbtt Dayanışma Derneği
Kaos GL Dayanışma Derneği
Lgbtt Aileleri İstanbul Grubu

Maltepe'deki Transfobik Saldırılara Karşı Basın Açıklamasına Çağrı

2012-02-15T12:49:00.003+02:00

Maltepe'deki Transfobik Saldırılara Karşı Basın Açıklamasına Çağrı

İstanbul, Maltepe'de kılıçlı kişiler bir kez daha trans arkadaşlarımızın canına kast ettiler. Pazartesi günü iki trans kadını kılıç ve kesici aletlerle yaralayan ve darp eden saldırganlar yakalanamadı. Polisin suçluları yakalamaktaki isteksizliği ve trans kadınlara kestikleri para cezaları da bu şiddeti meşrulaştırmaktadır.

Daha 1,5 ay kadar önce Maltepe Sahilyolu'nda bekleyen translara dört kişi kılıç ve satırlarla saldırmış ve 2 trans kadın ağır şekilde yaralanmıştı. Olaydan sonra yaralanan kadınlar ve görgü tanıklarının ifadeleriyle yakalanan saldırganların kullandığı arabanın bagajından kılıç ve kesici aletler bulunmuştu.

Translara yönelik nefret suçlarının tavan yaptığı böyle bir dönemde, nefret cinayetlerinin önünü açan bu saldırılara ve polis şiddetine karşı tüm toplumsal hareketlerin ve bireylerin tepki göstermesi gerektiğine inanıyoruz. Bu nedenle 18 Şubat 2012 Cumartesi günü saat 16.00'da Bağlarbaşı Cumhuriyet Polis Karakolu önünde yapacağımız basın açıklamasına tüm insan hakları savunucularını bekliyoruz.

İstanbul LGBTT Dayanışma Derneği
Lambdaistanbul LGBTT Dayanışma Derneği

Bağlarbaşı Cumhuriyet Polis Karakolu adres: Bağlarbaşı Mah. Feyzullah Cad. No: 54 Maltepe

Taksim buluşma yeri: İstanbul LGBTT Dayanışma Derneği saat: 14.00
Telefon: : 0 (212) 252 10 88

LuBUnya-Açılma Toplantısı

2012-02-15T11:04:00.006+02:00

Ellen'la açılmak...

ABDli oyuncu/komedyen Ellen De Generes'in 1997 yılında yayınlanan ve kendi adını taşıyan dizisinin 'açılma' temalı 3 bölümünü izleyip devamında açılma/k üzerine konuşacağız.

Neden açılıyoruz, neden gizleniyoruz, nasıl açılıyoruz, nasıl gizleniyoruz?

Açılmak mı zor, gizlenmek mi kolay?

Kahkahalarımız, gözyaşlarımız, deneyimlerimiz, çayımız, kahvemiz ile...

Yer:Sosyal Bilimler Kulübü(SBK) Odası
Tarih ve Saat: 23 Şubat 2012 Perşembe, 17.30

LuBUnya Trans Erkeklik Okuması Materyalleri

2011-12-20T16:59:00.003+02:00

Trans Erkekler, Öncelikle Erkekler Tarafından Sorgulanıyor!

30 Kasım 2010

Haber: Kaos GL

Erkekliğin Gölgesinde Söyleşileri'nde Trans Erkek Olmak tartışıldı...

Berk İnan: Biz daha geç erkek olarak algılanmaya başladığımız için, erkeklik deneyimini daha geç yaşıyoruz, erkeklik tornasına daha geç girdiğimizi söyleyebiliriz, en azından toplumun bize yaklaşması bakımından.

Bu açıkçası bizim bütün cinsiyet normlarını erkekliği kadınlığı analiz etmemize yardımcı olan bir durum. Ama herkes bunu bu şekilde benimsemiyor. Aktivist trans erkekler için bildiğim kadarıyla bu geçerli değil ama erkekliği, normatif erkekliği olduğu gibi benimseyen birçok trans erkek var.

Bu hayatın cilvesi olan avantaj bazılarımız biraz daha feminist diyemeyeceğim çünkü feminizm ile ilgili bu yönde tartışmalar var, kadın olmayan birinin feminist olamayacağını savunan düşünceler var, bu durum bizi biraz daha profeminist, feminizmi destekleyen insanlar yapabiliyor.

Biraz somutlaştırmak anlamında kendi deneyimimden bahsedebilirim.

Benim toplumsal cinsiyet geçişim sırasında çok net olarak ilk gözüme çarpan erkeklerin kadınlara ve erkeklere farklı şekilde yol verdiğiydi. İstiklalde yürüyorum bir kadın geçecek erkek hemen bir adım çekilip yol veriyor bir erkek geçecekse sarılıyor. Bana hiç tanımadığım adamlar o kadar çok sarıldı ki, şok geçirmiştim. Erkek görünümüne kavuştuğunuz toplumsal cinsiyet geçişi bölümü erkekliği öğrendiğimiz bölüm oluyor. Biyolojik bir erkeği babası tutar 5 yaşında berbere götürür. Tıraş olmayacaksa bile berber ortamını görsün diye, ya da maça götürür ben maça gitmiştim gerçi ama berbere gitmemiştim. Erkekliği çocuklar olduğu gibi kaydeder ya biraz böyle sorgulayıcı bir yaşa vardığında eğer varmışsan öğrendiğin için biraz daha sorgulayıcı olabiliyorsun erkeklikle ilgili.

Tabi şunu belirtmek lazım erkeklik yeni üyelerine bir parmak bal çalıyor. Çünkü toplumda avantajlı bir konum olduğunu bilerek geliyorsun. Bazı şeylerde gayri ihtiyari öğrenilmiş toplumsal cinsiyet dolayısıyla daha farklı davrandığınız keşfediyorsunuz. Eğer o bilinç seviyesine ulaştıysanız bunu sorgulayıp altını oyuyorsunuz.

Bu insanlar trans erkeklik ile ilgili çok az şey biliyorlar. Bu görünmezlik sebebi ile tahmin kabiliyetleri de çok fazla olmuyor. Biz kendi hayatımızla ilgili bir şeyler anlatabilirsek ancak onların soruları da ona göre şekillenir diye düşünüyorum.

Salon: Bu cinsiyet geçişi ameliyatında ilk nasıl oldu birinden onay almanız gerekiyor mu ya da ailenizle nasıldı o süreç?

Bir kere devlet herkesin cinselliği ile ilgili fikir beyan etme hakkı olduğunu düşünüyor ya transseksüellikle ilgili bu hat safhaya çıkıyor bu ilgisi. Bir kişinin transeksüel olup olmadığını açıklayan Benjamin kriterleri diye bir şey var psikiyatrisiler bu kriterlere bakarak bir buçuk yıl kadar sizi psikolojik takip altında tuttuktan sonra transeksüel olup olmadığınıza karar veriyorlar. Bu süreç iki yıldı geçen sene bir buçuk yıla düşürüldü. Bu bir buçuk yılın 6 ayı geçtikten sonra ancak endokrinde hormon tedavisi görebiliyorsunuz.

Bu psikolojik takibin ilk baştaki hedefi, sizin kişilik bölünmesi gibi bir ruhsal rahatsızlığınız olup olmadığını anlamak. Daha sonrasında da toplumsal cinsiyet geçişi sırasında yaşayabileceğiniz gerek ailenizden gerek toplumdan kaynaklanan gerek işte okul yaşamınızda karşılaşacağınız problemlerle başa çıkma gücünüzü ölçmek eğer depresyona sürüklenirseniz ilaç tedavisine başlamak.

Türkiye’de 5 yıl boyunca psikolojik takipte olup hormona başlamamış insanlar da görüyoruz. Genellikle çok sık duyulan ameliyatların başarısız olma hikâyeleri var. Çünkü cerrahi bakımdan cerrahların denetlenmemesi gibi bir durum var. Tabi bu hem denetlenmeme hem muhtaç olma durumu yüzünden cerrahların fahiş fiyat uygulamaları var. Ankara, İstanbul Ege hem psikiyatrik takipte hem de transeksüalite ile ilgili bilgi anlamında en tecrübeli üniversiteler. Bunun dışında Antalya’da, Edirne’de, Adana’da, Malatya’da, Eskişehir’de var. Bu muhtaç olma durumu yüzünden Sosyal Güvenlik Kurumu hiç bir şekilde, hakkınız olmasına rağmen devreye sokmuyorlar. Bütün ameliyatlar için duyduğum en az 12 milyardı en fazla duyduğum 50 gibi bir şeydi. Trans kadınlar için biraz daha düşük bir meblağ daha uzun zamandır yapıldığı için. 18 yaş bütün ameliyatlar için olağan bir sınır, bunun dışında siz Benjamin kriterlerine göre yaş yine bir kriter ama siz (net değil) ama Türkiye’de henüz 16 yaş değil ama 18 yaş kriteri var.

Umut: Yurtdışında süreci 6–7 yaşına kadar indiren uygulamalar var. Geçen yıl 7 yaşında psikiyatri sürecine başlayan biri vardı yurtdışında.

Salon: Aile kendisi bir cinsiyet belirliyor çocuk için bilmediğim için soruyorum, her iki cinsiyetin özelliklerine de sahipse, tamam kız çocuğu olsun diyorlar kişi onun da travmasını da yaşayabiliyor.

Berk: Çift cinsiyetlilikten bahsediyorsun, bu dediğin 3–5 yaşında belirlenecek bir şeydir.

Salon: çocuk doğduğunda ilk altı ayda toplumsal olarak kendisinin cinsel kimliğinin kadın mı erkek mi olduğuna karar veriyor. Ondan sonraki süreçte psikiyatri açısından baktığında erkekse biyolojik cinsiyeti ve toplumsal kimliği de erkekse “normal” devam ediyor ama bedeni erkek ama toplumsal cinsiyet kimliği kadınsa transeksüel kimliğin oluşumu ortaya çıkıyor o da senin söylediğin gibi 5–6 yaşında şekilleniyormuş. Ama ilk cinsiyet kimliğine dair fikri ilk 6 ayda oluşuyor.

Kadından erkeğe transeksüeller için genelde ameliyatlar 3 defada yapılıyor, ameliyat sayısı trans kadınlardan daha az olduğu için pahalı. Ameliyat sayısı daha fazla bir de bu yüzden pahalı. Hormonlara 6 aydan sonra başlıyorsun birden çok ilaç var. Erkeklerin taşıdığı bütün sağlık risklerini otomatik olarak üstlenmiş oluyorsun, tansiyon, kalp rahatsızlığı, kellik gibi.

Salon: Hormon kullanımı ne kadar sürüyor.

O biraz da kişinin isteğine bağlı istediğin görünüme kavuştuysan bırakabilirsin. Testesteron baskın hormondur, mesela trans kadınlarla trans erkeklerin görünmezlik bakımından ayıran en önemli şey de bu testesteronun baskın olmasıdır. Vücut bir defa testesteron salgıladığında bunun getirdiği omuz genişlemesi kas yapısı gibi şeyler geri alınamıyor.

Salon: Örneğin erkeklik deneyimleri aynı zamanda mücadele içersinde de o açılım sürecinde karşınıza çıkan zorluklar önyargılar neler, örneğin feminen bir geye çok rahatlıkla insanlar trans kadın aslında açılamamış gibi bir yargıda bulunabiliyor, ama özellikle feminen bir kadın için transseksüelliğini söylemesi üzerine insanların sanki ortada büyük bir problem varmış gibi biz çözeriz havası olmuştu. ben şeyi merak ediyorum sonuçta o geçiş sürecinde hem çevrenizle politik insanlar tarafından yaşadığınız deneyimler, ya da nasıl aştınız onları merak ediyorum. Sonuçta hormonlar önemlidir ama trans erkeklik dendiğinde ilk aklımıza gelen şey süreçleri uzun uzun anlattırmak oluyor, bu da belki sizi sıkıyor olabilir zamanla. Çünkü trans kadın arkadaşlara biz daha az böyle davranıyoruz, hormonlarla ilgili bu kadar çok zoru sormuyoruz. O beni birazcık tedirgin etti.

Berk: Bu söylediğin şeyin sebebinin bütün cihandaki penis tutkusu olduğunu düşünüyorum ben. Ben annemle ve babamla konuştuğum zaman babamla özellikle konuştuğumda onun için infialdi yani. Ve ilk tepkisi şuydu sen erkek olamazsın nasıl oluyor olabiliyor mu? Bir de şey erkeklik çok sorgulanamaz v e ulu bir konum ya oraya gerçekten varılıp varılmayacağı merak ediliyor. Babamın söylediği şeylerden biri şuydu senin sünnet fotoğrafın olmayacak askerlik anın olmayacak, ben askere zaten gitmeyecektim. Senin çocuğun olmayacak dedi. Şimdi bunlar erkekliğin aşamaları erkek sünnet olu askere gider milli olur, evlenir baba olur, erkeklik bu durumda kabataslak tamamlanır. Trans erkekler öncelikle erkekler tarafından sorgulanıyor, kadınlar tarafından da sorgulanıyor işin komik tarafı. Yani o erkekliğin o ulu tarafına onlar da sahip çıkıyor. Benim en sık aldığım tepki inanmamaydı. Yok, canım gerçekten mi hiç anlaşılmıyor, çok başarılı gibi tepkiler.

Umut: Etkinlik yaptık İstanbul’da bir günü de beraber geçirdik, bu çocuk gey mi diyorum?

Umut’un bahsettiği etkinlikte ben organize ediyorumdur, ya sen hiç gey gibi durmuyorsun ama acaba biseksüel misin diye düşünüyordum, meğer transeksüelmişsin gibi tepkiler vardı, o kadar ciddi bir görünmezlik var yani.

Seçin: Örgütlenme içersinde, LGBTt hareket içersinde zorlandığınız kısımlar var mı?

Var, ben çok yalnız hissediyorum özellikle partilerde. Çok sıkıcı oluyor herkes kendi havasında kolileşiyor falan ben eve gideyim falan oluyorum. Örgütlenme alanında da görünür trans erkeklerin sayısının çok az olması çok fazla iş yükü demek oluyor. Trans erkekleri açılmaya da ikna edemiyoruz bir şekilde. O işte ağza çalınan baldan kaynaklanıyor bir miktarda. Canım ben anlaşılmıyorum zaten niye ortalığı bulandırayım gibi düşünülüyor. Onun dışında genelde Voltrans Trans Erkek İnisiyatifi var, İstanbul’da. kemik yapısı beş kişiden oluşuyor en geniş haliyle on kişi eder, bunun on katı kadar sempatizan grubu var. Bir şey olduğu zaman birlikte tartışalım diyen, ya da trans politikası konusunda yardımlaşmak isteyenler iş yükünü bir anlamda hafifletmek isteyen insanlar oluyor, çok büyük zorluklarla karşılaştığımızı söyleyemeyeceğim açıkçası, dayanışma daha ağır basıyor.

Toprak: Ben Ankaralı bir transeksüel olarak böyle düşünmüyorum. LGBT’lerin içersinde mücadele ediyorsanız ve siz tek bir trans erkekseniz sizin hiç bir sorununuz yok, çünkü siz erkeksiniz. O anlamda sizin mücadele edilecek hiç bir şeyiniz yok gibi düşünülüyor. Eğer etmek zorundaysanız siz bunu istiyorsanız sizin bir grup kurmanız gerekiyor. LGBT bireyler sizinle beraber o erkekliğin transeksüel erkekliğin mücadelesini vermiyorlar. O anlamda ben pek katılmıyorum maalesef.

Senin söylediğin üzerine benim aklıma da şu örnek geldi, trans denildiği zaman genel olarak anlaşılan erkekten kadına transeksüel seks işçileri olduğu için, bir trans toplantısı yapmaya çalıştığımız zaman biz de aynı şekilde, sizin ne probleminiz var ki deniliyor, bizim keyfimiz gıcır, zaten anlaşılmıyoruz, fuhuşa da zorlanmıyoruz, öldürülüyorsak, dayak yiyiyorsak da bunlar münferit bir iki olay yani. Çok ciddi ölümcül problemler varken biz böyle bir hiyerarşi kurmayın arkadaşlar dememize rağmen bunun sıkıntısı bazen biz de yaşıyoruz. Ama bu LGBT hareketten çok trans kadınların bize uyguladığı şiddet şeklinde görünüyor bana. Bu farklı şekilde de söylenebilir belki başka insanlar başka şekilde düşünüyor olabilir ama.

Umut: Aslında iki boyutlu bir şey var, transların kendi arasındaki iletişim ile ilgili bir sorun, LGBT hareket içersinde tam tariflediğiniz gibi bir şey Toprak’ın dediği gibi. Bir de hani bu benim kendimle de ilgili bir şey Aras’la ilişkim üzerinden mesela Kaos da çok deneyimlediğim bir şey daha sonradan düşündüğümde, transseksüel seks işçisi kadınların toplumsal cinsiyet kimliğini ne kadar kurdukları ne kadar beslediklerini çok dert etmiyorum. Özel hayatında ya da benimle beraberken çok gözlemlemiyorum ama trans erkek söz konusu olduğunda oraya bir erkek lafı girdiğinde, sürekli erkekliği yeniden üretiyor mu diye gözlemlerken buluyorum kendimi. Bunu trans kadınlarla yaşamıyorum, bunu üretiyor mu üretmiyor mu diye dert etmiyorum, ama trans erkekler söz konusu olduğunda yeniden üretiyorlar mı acaba sorusunu daha çok sorduğumu görüyorum.

Toprak: Kendinize trans erkek diyorsunuz hormondan önceniz ve hormondan sonranız var. Hormondan önce iki arada bir derede işte buch lezbiyen gibi görünüyorsunuz bütün lezbiyenlerin gözünde buch lezbiyensiniz arkadaşlarınız var. Hormon kullanmaya başlıyorsunuz kadın arkadaşlarınızı kaybediyorsunuz, neden erkekleşiyorsunuz, görünümde. Hormon kullanmaya başladıktan sonra bir tarafıyla erkeğin erkekliği ve onun ürettiği o erkek egosu ile mücadele etmeye çalışıyorsunuz. Bir taraftan da o kadınların sizin üzerinize geldiği " sen ataerkilliği besliyorsun" dediği yerle mücadele ediyorsunuz. Sizin kendinize ait hiç bir kişiliğiniz yok transeksüelsiniz sanki bir fabrikadan çıkmış gibisiniz hepiniz birbirinize benziyorsunuz, siz de erkekliği örnek alarak hareket ediyorsunuz gibi düşünülüyor. Erkekliği taklit ettiğiniz düşünülüyor sizin kendinize ait bir kişiliğiniz yokmuş gibi düşünülüyor. Ve bu sizin kendiniz sıkışmış hissetmenize neden oluyor aynı zamanda sizi yalnızlaştırıyor.

Aras: Sürekli bu toplumsal erkek olacaksın, erkeksin gibi önyargılar yüzünden ben gey oldum mesela. Yani sırf böyle diyecekler diye bundan korktuğum için. Şöyle bir şey var bu benim gördüğüm bir şey feminist bir camianın içinden feminist kadınlar tarafından yapıldı demiyorum bu. Özel olarak benim yaşadığım bir şey bu bir grup feminist kadın tarafından şöyle suçlandığımı çok iyi biliyorum mesela, kaldı ki benim yani o geçiş aşamasını ben çok fazla yaşamadım, mesela hiç lezbiyen olmadım, ona dair pek bir deneyimim yok hiç deneyimim yok daha doğrusu. buch lezbiyen zannedilme dönemini yaşamadım ben ama şeyi çok iyi biliyorum sanırım bu kadınlığı ve erkekliği idealize etmeyle ilgili sanırım, orada da bir kadınlığı idealize etme durumu yüzünden kadınlık gibi kutsal bir şeyi terk ettin ona ihanet ettin gibi bir şeyle suçlanıyorsun. Ama bir taraftan da o erkekler imparatorluğuna zaten hiç bir zaman giremeyeceksin. Yani çift taraflı bir sıkışma var çünkü bu LGBT hareket içinde de böyle mesela benim üniversitedeyken ev arkadaşlarım erkekti ve onlar için mesela benim açılmam ile ilgili hiç bir sorun yoktu zaten biliyorlardı, 6 yaşından itibaren herkes bildiği için böyle bir açılma süreci yaşamadım. Ama onlara göre çünkü futbol izlemeyi sevmiyordum, o toplumsal erkekliği çağrıştıran hiçbir şeyi sevmiyorum, ama bunu LGBT harekete girdikten sonra tepkisel olarak yaptığım bazı şeyler var. Mesela cinsel yönelimimi söylememem tamamen buna bir tepki. Ama daha öncesinde futbol maçı izlememem tepki değildi gerçekten sevmiyordum. Ama işte heteroseksüel erkekle ev arkadaşlarıma göre bu yüzden çok da erkek değildim. Bahsettiğim kadın arkadaşlarım içinde kadınlığa ihanet eden bir hain durumundaydım, LGBT camia içinde de sürekli o erkekliği taklit edecek potansiyel erkek oldun, erkekliğin bütün nimetlerinden yararlanıyorsun, erkek oldun değil daha doğrusu ben buraya geldiğimde zaten o trans geçiş dönemimi yaşamıştım. Potansiyel olarak sen kadın da döversin, küfürlü de konuşursun sen zaten şöylesindir diye çok ciddi bir önyargı yüzünden mesela işte buyurun beni gey yaptınız mesela. Kendim olmakta çok zorlandığım alanlar oluyor. Benim cinsel yönelimimi söylememem ya da insanların bunu sormasından rahatsız olmam ciddi şekilde rahatsız olmam tamamen politik bir şeydir. Benim yalnızca kadın sever biri olduğum üzerinden de bir önyargı var. Çünkü insanlar cinsel yönelimin cinsiyet kimliğinden çok farklı olduğunu ve ben cinsel yönelimimi söylemiyorum dediğin anda da heteroseksüel olmak zorunda değilim, buna dair bana bir şey geliştiremezsin bunun üzerinden bana baskı yapamazsın dediğim anda da kafalarda direk şeyi görüyorum, madem erkek sevecektin niye döndün ifadesini görüyorum. Hâlbuki benim anlatmaya çalıştığım şey kadın sevmek için erkek olmak gerekmeyeceği gibi erkek sevmek içinde kadın olmanın gerekmediği, o heteroseksist sistemi biz aslında LGBT hareket içersinde de çok fazla tekrarlıyoruz. Benim kiminle seviştiğim benim cinsiyet kimliğimle çok da alakalı bir şey değil. Ve bu benim üzerimdeki önyargıya karşı geliştirdiğim bir tepkidir.

Salon: mümkün olduğu kadar o alana girmemek sormamak yani pot kırmaktan korkuyorsun, yaklaşırken de endişe duyuyorum açıkçası, sormaktan korkuyorsun nasıl davranacağını da bilemiyorsun. Yani her sorduğunuz şey sorgulamak mıdır? O özel alana girmek midir?

Aras: beni heteroseksüel farz etmek ve bunun üzerinden bir şey devşirmek kesinlikle özel alana girmektir. Benimle bir insanın sosyalleşme şekli benim kiminle yattığım üzerinden kurgulanabilecek bir şey değildir çünkü ben insanlara böyle davranmıyorum. Seviştiği kişi üzerinden bir sosyalleşme geliştirmiyorum. Bunun biraz da kim tarafından ne şekilde söylendiği de önemli nasıl sorulduğu da belki önemlidir oradaki üslup da çok önemlidir. Trans kadınlar tarafından şu çok yapılan bir şey mesela sana göre ne var zaten erkeksin. Senin zaten sorun.

Şöyle bir hiyerarşiye gidiyor bu ben öldürülüyorum, ben seks işçiliği yapıyorum, benim ciddi sorunlarım var o yüzden senin hiç bir sorunun olamaz.

Barış: Trans erkek kelimesini bile birçok arkadaş ilk defa duyuyor. Daha yeni dolaşıma sokulmuş bir kelime çünkü. Bugüne kadar transeksüel üzerinden gidiyorduk ve transeksüel neydi biim için, seks işçisi kadın arkadaşlardı. Trans erkekler daha yeni birbirleriyle görüşüyorlar. Ben bile -o kadar içinde olmama rağmen- benim bile bir sürü tanımadığım trans erkek var. Benim bile derken Pembe Hayat’ta olmam üzerinden söylüyorum, Aras’ın söylediği hiç kimseye görünmeden derneğe girip çıkan, birileri geldiği zaman balkona saklanan, birçok insan var ve henüz daha yeni kendileri birbirleriyle konuşuyorlar.

Berk: Hem topluma karşı gizli olma durumu var hem de erkeklikte vardır ya kim daha uzağa işeyecek muhabbeti birazda o yüzden trans erkekler çok da bir araya gelemiyor gibi düşünüyorum ben. Onun ameliyatı başarılı olmuş bunun bilmem nesi güzel olmuş, gibi muhabbetler de alttan alta dönüyor.

Barış: Bir de işte hormon kullanma ve ameliyat üzerinden zaten bir sosyal alan var trans erkeklerde. Ama trans kadınlarda öyle değil. Sosyal hayat biraz daha ameliyat olma süreçleri üzerinden gidiyor trans erkeklerin.

Umut: Trans erkeklerin o geçiş aşamasına dair konuşuyor olmaları aslında Hollanda’daki trans kimliğin kuruluşuyla da paralelmiş gibi geliyor. İş bitecek ve ben yoluma devam edeceğim sen yoluna devam edeceksin gibi bir yerden trans kimliğin kurulması ile ilgili diye düşünüyorum. Bir de ek olarak LGBT harekette heteroseksüel olanlar ve olmayanların bir arada durma zorunluluğu var ya o bir arada durma zorunluluğu her zaman için bir ön koşul mudur? Trans erkekler için hem gey ve lezbiyenlerle kurdukları ilişkiler bu kadar yıpratıcı oluyorken hem de trans kadınlarla kurdukları ilişkiler bu kadar yıpratıcı oluyorken acaba trans erkeklerin kendi başına olma ve kendi örgütlenme pratikleri bir öncelik olamaz mı sorusu da geliyor. Bir yandan biz size bilirkişi muamelesi yapıyoruz.

Barış: O zaman geylerde tek başına örgütlensin çünkü lezbiyenlerden çok farklı sorunları var.

Umut: Onu diyorum zaten ayrı örgütlenme pratiği sergilenebilir mi diyorum. Lezbiyenler zaten ayrıca toplanıyorlar zaten. Kaos’un ilk kuruluşunda geylerin gündemini takip ediyorduk çünkü geyler parkta gasp ediliyordu, polis gey barı basıyordu falan. Yasemin ve yeşimin de sürekli deneyimlerinde yazdığı şeydi üç sene sonra ben kendimi gey gibi hissediyordum güven parkta biri saldırıya uğradı mı diye düşünüyordum. Kendim gibi bir lezbiyeni nasıl bulurum ve o lezbiyenle nasıl deneyim paylaşırımın ötesinde tırnak içersinde egemen olan azınlığın altında sorununu tartışıyorsun ve sorununu tartışırken de onu baz alarak tartışıyorsun. Sabahtan beri kurulan cümleler de trans kadınlar gibi öldürülmüyoruz, onu baz almaya gerek var mı diyorum. Ben mesela şeyi merak ediyorum ailenle ilişkin mesela bana çok ters hani erkek Fatma yüceltilir ama kız Ali hep aşağılanır, erkek Fatma’nın ev içinde de annesi ve babası tarafından yüceltildiğini düşünürken sen şey diyorsun benim babam hiç de öyle davranmadı diyorsun bu benim adıma yeni bir bilgi. Bu bilginin dolaşıma girmesi için de sizin bir arada duruyor olmanız belki o zorunlu birliktelikten daha önemli bir şeye işaret ediyor.

Berk: Aras’ın da kast ettiği ve benim de ondan anladığım şey açıkçası geçişle ilgili malumatı paylaşmak için birlikte bulunmaktan öte insani bir ilişki kurulmuyor. mesela bana Facebook’dan mail geliyor biliyorum İzmir’de yaşayan bir trans erkek naber nasılsın yok, hormona ne zaman başlayabilirim. Dur önce bir selam ver yani. Senin orada insani hiç bir değerin yok sen orada bir kitapsın o bilgiyi sağlayacaksın, mademki aktivistsin söyleyeceksin arkadaş. Ben çağıracağım sen geleceksin gibi bir ilişki var. Trans kadınların arasında görmediğim bir şey bu mesela.

Toprak: Trans erkeklik daha yeni insanların ağzına dolanan bir kelime dedik ya bu gençlerin hiç biri kendini tanımıyor, kendine ne isim koyacaklarını bilmiyorlar. Ben ilk gazeteye çıktığımda Ankara dışından onlarca transeksüel erke geldi bana. Ailelerine ne olduklarını anlatamamışlar, imam nikâhlı karısıyla falan gelen oldu. Bu insanlar bunu bilmiyorlar ve sen bunu anlatmak zorundasın. Birçok erkek transeksüelin sorunu da şeydir aslında mavi kimliğimizi alalım, sakalımız çıksın sonra evlenelim kaçalım görünmez olalım. Erkek transeksüel olabilmen için ameliyat olman gerekiyormuş gibi görülüyor. Senin bedenine göre sen erkeksin. O bazı arkadaşlara göre ben ameliyat olmadığım için bazı süreçleri tamamlamadığım için adam gözünde ben bir türlü lezbiyenlikten kurtulamadım. Erkek transeksüellerle bir araya gelmek için çok da sabırlı olmak gerekiyor. Çünkü kendini tanımayan birine hem kendini hem onu anlatmaya çalışıyorsun. Biz geçen sene şahika yükselle tartışmıştık, benim çok marjinal düşündüğümü falan söylemişti. Bir insanın bedeninden nefret etmesi dolayısıyla kendinden nefret etmesi gerekiyor sanki.

Barış: ve de orada şöyle bir bilgi vermişti Şahika Yüksel, Türkiye’deki trans ameliyatlarının yüzde 60’ı trans erkek, ben ona çok şaşırmıştım.

Salon: Evet, benim gözümde gey ve lezbiyenlerde travesti seks işçisi olan kişilerin maruz kaldığı olaylar farklı. Muhtemelen bulundukları ekonomik sınıflar farklı pek çok farklı şeyleri var. Bence farklı ama bunları ayrıştırmak da bizim elimizi güçlendiren bir mücadele şekli değil bence. O yüzden bunların farklı gündemlerini almak vs. yani bence böyle bir yöntem bizi sadece mağduriyetimiz üzerinden örgütleyecek bir şey olur. Mağduriyet üzerinden de yapılacak örgütlenme de pek bir şey getirmez diye düşünüyorum. Eğer bir cinsiyet politikası güdüyorsak bu dönüşümü talep ediyorsak bence birlikte olmalıyız. Ben vicdani ret ile ilgili dünyada neler oluyor bununla ilgili bir şeyler hazırlıyordum o sırada şöyle bir şeye denk geldim mesela bazı transeksüel erkekler askerlik yapmaları konusunda örgütleniyormuş, yani askerlik yapmak istiyorlar. Sizin nedir bu konuda bakış açınız?

Berk: Feminist arkadaşlar yanılıyorsam düzeltsinler kadın problemi ile ilgilide kadın olmayan insanlar da bir şekilde çalışabilir ama kadınların kapalı toplantıları vardır. Umut’un bahsettiği sanırım buydu. Kendi hikâyeni ortaya döküp o ortaklık duygusunu paylaştığın zaman birlikte hareket etmek çok daha kolay. Biz voltransı Eylül 2008’de ilk olarak bir araya getirdik, ama herhalde 2009 un mayısı falandı biz daha hiç bir şey yapmamıştık. Tek yaptığımız haftada bir toplanıyorduk benim başıma şu geldi geçen gün şöyle oldu bundan ibaretti. Acılarımızı trajikomik olayları okulu anneyi babayı okulu şunu bunu konuşarak geçti. Ve ondan sonra o güvenli bölge oluştuktan sonra iş çıkartma dönemi başlıyor, bu önemli bir şey. LGBT hareketin hep birlikte olması tabi ki önemli bir şey çünkü hepimiz sonuçta cinsel kimlik için bir şekilde hareket ediyoruz. Cinsiyet kimliği cinsel yönelim konularında mücadele ediyoruz. Ortak bir kulvardayız ama birer birer yerel olarak örgütlenmek ve onun kapsayıcı şekilde birlikte bulunması farklı bir şey.

Salon: Bu tartışmaya benzer bir tartışmayı geçen gün biseksüellik üzerinden yapmıştık, aslında fiziki koşullarda hareket en acil şey ne ise onu yapabiliyor. Bugün bir trans kadın öldürülüyorsa herkes dikkatini oraya yönlendiriyor ya da biri şiddete uğruyorsa o tarafa bakmaya başlıyor. Bu biraz aşamalandırma değil ama daha sonrasında lezbiyen ve biseksüel kadınlar biz görünmüyoruz ve tırnak içinde siz bize karşı hiyerarşi oluşturuyorsunuz bizim de önceliklerimiz var diye bir kıpırdanma olmuştu. En son biseksüeller arasında böyle bir tartışma olmuştu. Ya hetero olarak kabul ediliyoruz ya da yarı eşcinsel, biz nerede mücadele edeceğiz bizi kendi gördüğünüz yerden değerlendiriyorsunuz diyorduk. Trans erkeklerin ayrı örgütlenmesi ya da birlikte hareket etmesinden de öte insan kendisi gibi olanı görmek ister yani.

Berk: Ortak bir dil oluyor farklı bir dil oluyor sen daha bir şeyi anlatırken biliyor o adam yani o seni anlıyor onun getirdiği psikolojik bir destek var bu nedenle yerel olarak örgütlenmek önemli. Askerlikle ilgili benim söyleyeceğim çok fazla bir şey yok. Çünkü benim bir kan rahatsızlığım var o yüzden muafım transeksüellerin askerlik yapması yasak olduğu için iki kere muafım. Bana hep soruyorlar gittiğim zaman soruyorlar askerlik yapıyor mu transseksüeller diye. Ben biyolojik bir erkek olsam da yapmayacaktım zaten hani sağlıklı bir erkek olsam da yapmazdım diyorum. Çünkü bunun ciddi bir vakit kaybı olduğunu düşünüyorum insanın en üretken çağında bir buçuk yılının çalındığını düşünüyorum ve yani mıntıka temizliği nedir. Ben üniversite mezunu mastırlı bir insanım. Bir torna tezgâhıdır askerlik o torna tezgâhına girmeden de vatan için bir şey yapmak icap ediyorsa illaki ben bunu dediğim gibi askeriyede mıntıka temizliği yapmadan ya da işte bir subaya selam vermeden, bir komutana çay götürmeden de yapabilirim. Bu anlamda kamusal hizmet kavramına daha yakın duruyorum.

Aras: Benim askerliğe bakışım kesinlikle bu noktadan değil, senin üniversite okuyabilmenin sana yarattığı sınıfsal konumdan dolayı bunu reddetmek bana çok şey geliyor.

Umut: Ben öğretmenim ve pekâlâ nöbet tutmak yerine öğretmenlik yapabilirim anlamında okudum Berk’in dediğini.

Aras: Erkek olmanın erkekliğin tamamlanması gereken aşamalarından biri olarak görüyor trans erkekler tarafından, benim gözlemlediğim bu en azından bilmiyorum katılır mısınız? Sayı olarak zaten hani benim tanıdığım trans erkek sayısı 15–20 falan o yüzden çok fazla ciddi bir genelleme yapabilecek durumda değilim ama tanıdığım insanlar arasında en azından örgütlü olanları bunun dışında tutuyorum. Ama çok net görebiliyorum erkekliğinin toplum tarafından onaylanmasının ciddi bir koşulu askerlik yapmak. Bu yüzden askerlik yapmak için can atan hatta bu uğurda işte yapacağı şeyleri hem kendisi için hem vatanı için büyük bir fedakârlık olarak gören bir sürü trans erkek tanıyorum. Ve bir de ben trans erkeklerin örgütlenmesi ile ilgili bir şey söyleyeceğim az önce barış bahsetmişti. Derneğe gelmiyorlar, derneğe geldiklerinde bir üst kata çıkıyorlar nereye geldikleri görülmesin diye, ondan sonra derneğe geliyorlar. Gelirken kapıyı çalmıyorlar kesinlikle aşağıdan telefon ediyorlar vs vs. ya da biri geldiği zaman balkona saklanıyorlar kaçıp gidiyorlar. Ben çok deneyimsiz biriyim, 1,5 yıldır bu hareketin içindeyim aktivist bile diyemiyorum kendime çaylağım. Ben bu yüzden ciddi bir depresyona girip ben beceriksiz bir adamım ve hiçbir şey yapamıyorum demiştim. Çünkü bu insanların derneğe gelmelerini en azından kapıyı çalarak derneğe gelmelerini bile sağlayamadım. Bu 12 kişiden bahsediyorum, aramızda şöyle bir şey vardı geldikleri zaman, dünyanın bütün erkekliği kendisinde toplanmış, beş tane adam falan gördüm karşımda oturmalar kalkmalar, lan herhalde dövecekler beni diye düşündüm. Hani bir aksesuar olarak şeyi bile söyleyebilirim buradan bile bir analiz çıkartılabilir neden üçünün elinde tespih vardı. Buradan da erkekliğe dair bir şey anlatılabilir. Ama şöyle bir şey var ben bu insanlara bırakın erkeklik üzerine bir şey söylemeyi, ofiste yanımda çalışan arkadaşıma dair bile eşcinsel bir erkeğe dair bile bir şey söyleyemiyorum çünkü yan yana durduğu zaman erkekliği o kadar sarsılıyor ki o gelmesin diyor. Kapıyı kapat o gelmesin ibne olduğu için gelmesin yan yana durmayım onunla diye düşünüyor. Ben bir yandan bu insanlara tepki verdiğim zaman ne olacak bir daha derneğe gelmeyecek hiç bir şekilde kazanamayacağım. Tepki vermesem kendi inandığım şeylere ihanet ediyor olacağım yani bu dili geliştirmek benim için gerçekten çok zor. Dediğim gibi ben kesinlikle hiç erkek değilim onlara göre ve ben ciddi ayrımcılığa maruz kalıyorum ses de çıkaramıyorum döverler çünkü.

Salon: sen bunları anlatırken aklıma şey geldi aklıma sürüne sürün erkek olmak var ya. Toplumsal cinsiyet rolleri dediğimiz şeyler burada çok belirgin ortaya çıkıyor. Erkek olmak toplumun onayladığı erkeklik rolüne adam adapte olmaya çalışıyor, kendini o şekilde var etmeye çalışıyor, o erkeklik rolünü zaten sorgulamamış tam da toplumun istediği erkek olmaya çalışıyor. Ve askerlik yapmayı bu kadar istemelerinin nedeni de hani demin söyledi ya arkadaşımız bir sünnet olursun iki askere gidersin üç baba olursun. Yani böyle baktığın zaman o bahsettiğin insanların bu tepkileri bana çok da garip gelmiyor. Siz bunun farkındasınız sorguluyorsunuz toplumsal cinsiyet rollerini sorguluyorsunuz.

Aras: Ben çok uzattım ama bir şey daha ekleyeceğim bunu diyen insanlara mesela benim üslubuma bakıp bana niye kırıtarak konuşuyorsun diyen insanlara benim şunu söylemem politik bir yerden ben kadınlığı ve erkekliği reddediyorum ben hatta erkeğim demek bile benim için kötü bir şey. İkili bir cinsiyet anlayışından dolayı ya da benim heteroseksüel olduğumu söylemem bile mesela benim hayal ettiğim arzuladığım dünyaya ait bir şey değil. Bana kırıtıyorsun diyen insana ben şunu söylediğimde ne olur çok merak ediyorum, benim erkeklikle ilgili bir derdim yok bunu kanıtlamakla ilgili bir derdim yok bütün o rolleri reddediyorum mesela işte hamile de kalabilirim dediğim zaman hani kafamda kaç tane sandalye kırılacak çok merak ediyorum.

Berk: Ben şeyi biliyorum abisinin askerlik anılarını kendi askerlik anıları gibi anlatan insanları da gördüm.

Salon: Bir şey daha eklemek istiyorum ben hani toplumda en çok şiddete maruz kalanlar öldürülenler bir geyler bir de trans seks işçileri,

Umut: Kaç tane lezbiyen zorla evlendiriliyor ve intihar ediyor onu bilmiyoruz mesela.

Seçin: Benim bildiğim mesela bir sürü kadın var evden çıkamadığı için polise gidemiyor şikâyet etmeye. Şiddete uğrayıp tecavüze uğrayıp kimseye söyleyemeyen bir sürü kadın var. Polis de tehdit ediyor.

Salon: İşte bu ailenin sürekliliği ve aile kurumu ile ilgili, devletin devamlılığını sağlayan bir şey çünkü.

Umut: Erkekliğe öykünme ya da trans kadınların abartılı kadınlığı kurma hallerini bir yere kadar kendi açılma deneyimimden oraya tıkılmadığı sürece sorun değil. Çünkü hepimiz eşcinselliğimizi keşfettiğimiz ve sosyalleşmeye başladığımız bir anda dağıttık a oda varmış bu da varmış dedik. Aslında olmak istemediğin bir eşcinsel rolüne kendiliğinden girebiliyorsun. Bu çok şey geliyor bana, orada bizim örgütler olarak kendimizi sorgulamamız gereken hani senin neden tespihle geliyorlar neden örgütlenmiyorları dert etmemiz değil başka bir şeyi dert edinmemiz gerekiyor. Bu aşamayı atlatabiliyor muyuz bu noktada o insanları güçlendirme mekanizmasını yaratabiliyor muyuz sorgusuna girmemiz gerekiyor. Kaos a 2006 da yeni kurulduğunda bir trans erkek geldi uğur ilgileniyordu bizim odada ilgileniyor çocuk diyor ki tedavi olacağım süreç tamamlanacak ve hayatıma devam edeceğim, uğur gey zannettiği için diyor ki bu işim tedavisi yok diyor. Aileler bir de şunu çok yapabiliyor ben anneme ilk açıldığımda dünya yıkılmış gibi oldu, ama ben sarma sarıyordum evde misafir geleceği zaman, teyzemin oğulları sarmıyordu mesela. Bende bir bokluk olduğunu bunların anlamış olması gerekiyor ki tencere benim önüme geliyor. Hani o anlamda şey aile şey yapıyor ikiyüzlü davranıyor mesela sizde şey var aile içi iş bölümü falan var ya bütün onlardan da tırnak içinde bir kaçış olduğu için onunla yüzleşmek çok daha ağır geliyor. Sofrayı topla hadi çay demle demek yerine oğlum sen otur ben çayını getireyim deme aşamasına gelmesi zor. Umut sarma sar demek kolay bir şey işe yarayan ve işlevsel bir şey bütün bu süreci düşünürsen trans erkeklerin bu süreci çok farklı. O insanların geçiş aşamasında ben bu kadar erkeğim bunu da yaparım bu masayı da deviririm bu sandalyeyi de kırarım tavrı bana belli bir süre makul geliyor. Biz birlikte durdukça değişiyor dönüşüyor ve bir şeyleri sorguluyoruz.

Erkeklikle Babalık Arasında Seçim Yapmak // Baba Faktöriyel vol.2

Başlık size garip gelecektir; çünkü babalığın erkekliğin aşamalarından biri (en sonuncusu) olduğunu biliriz. Öyle ya erkek doğmak "erkek adam" olmak için yeterli değildir. Sünnet olmadan, "milli" olmadan, askere gitmeden, evlenip baba olmadan erkeklik eksik kalır bu toplumda. Sünnetsiz, askerlik; askerlik yapmadan evlilik olmaz üstelik... Peki hal böyleyken bu başlık neyin nesi (mi)...

Baba Faktöriyel yazısını hatırlarsınız... Babamın huyunu suyunu ve toplumsal cinsiyet geçişimle kurduğu gelgitli ilişkiyi anlatmıştım. O günden bugüne tabii ki 51 yaşındaki babam pek değişmedi : ) O günle bugün arasındaki en net fark ilk yazıda bahsettiğim "toplumsal erkekliğe sahip çıkma" ölçeğinin sandığımdan daha yüksek dozda olduğunun farkına varmam oldu. Bu yüzden sanırım belki "erkeklik" görevleri ve "babalık" görevleri yazsaydım daha uzun ama daha açık bir başlık olabilirdi.

27si çarşamba günü 31inde olmadı 7sinde ameliyata gireceğimi düşünerek, konuyu evdekilere tekrar açmanın zamanının geldiğine karar verdim. Babam evdeydi, konuşmaya ondan başladım: (her tartışma gibi üst üste konuşmalar içeriyor, başka türlüsü mümkün olmadığı için olduğu gibi karman çorman yazıyorum)
(ben)bib-ben ilk, üst... meme ameliyatı olacağım pazartesi
(baba)a- öyle mi?
bib- evet...
a- bizden bir şey bekleme... yanlış yapıyorsun
bib- beklemiyorum zaten, hayır ben şimdiye kadar sana 250 lira hormon ilacım var yok doktorun özel randevusu var para ver mi dedim ki bunu diyorsun bana
a- ben söyleyeyim de...
bib- iyi! bir şey beklemiyorum ben (...) yanlış yapmıyorum ayrıca, sizin doğrularınızla benim doğrularım örtüşmeyebilir; ama bu benim hayatım benim doğrularıma göre şekillenecek.
a- ...bundan sonra da bekleme zaten. Ben sana demiştim,o ameliyatı ol soyadımı da alıcam senden, nüfustan da çıkarıcam...
bib-... tamam baba, sen söylemiştin, ben de o zaman sana söylemiştim açarsın davanı davada görüşülür bu demiştim.
a- ...tamam, dava da açarım. Daha da ondan sonra gelme. Ameliyattan çıkar gelirsin iyileşirsin gidersin ondan sonra daha gelmezsin. Aramanı sormanı da istemem. Daha da konuşmazsın.
bib- Tamam baba, sen yaptığın yanlışı anlar sen gelir konuşursun o zaman. Daha önce olmamış şey değil, sen çok böyle çıkışlar yapıp sonra çok dediğini yuttun bunu da yutar sen gelirsin, dedim ve çıktım mutfaktan. O sonuncuyu demeyeydim iyiydi : ) Altta kalamıyorum ben de! Adam zaten resti çekmiş, daha ne kızıştırıyosun halbuki değil mi?! Ama yok işte, huy...
15 dakika sonra falan annem geldi rastlantı, anneme anne sen gelmeden önce babama söyledim ben pazartesi ameliyata girebilirim o da böyle böyle dedi diye lafa girmişken koptu geldi "kazak" erkek mutfaktan... İlk konuşmanın genişletilmiş başka bir versiyonunu yaptı esasen, daha sonra Ankara'ya gelirsen de sana kim destek veriyorsa onda kalırsın diyerek halama da çattı, bundan sonra benden para da alamazsın da dedi, ben şimdiye kadar dediğimden döndüysem vicdanımdan döndüm; ama bundan asla dönmem de dedi. Sanırım o konuşmanın erk-ekliğini ortaya döken benim sorularım oldu. İşte erk-ekliğin küçük bir analizi:
Daha para alamazsın dediğinde,
bib- kayda değer bir şey almıyordum ki zaten
a-çok farklı olabilirdi ben sana kartımı da verebilirdim, böyle olması senin yüzünden
bib- transseksüelim diye beni mi cezalandırıyorsun yani?
a- ne alakası var?!
bib- dediğin o demek baba, tüm maaşımı da verirdim ama vermiyorum demek bu demek... cezalandırıyorsun
a- evet! tamam! cezalandırıyorum (GOL1)

(...)
a- Ve ben sana söyleyeyim, bu ameliyat hadi bi tane daha, ondan sonrası da yok o işin (penisi olmayan erkek mi olurmuş olarak tercüme edilebilir)
bib- oluyo oluyo, merak etme
a- Hayır olmuyo, ben biliyorum... Ben senin gibi de biliyorum öteki gibi de biliyorum, öötekini de biliyorum (sırasıyla trans erkek, trans kadın, gey diyor) (GOL2: Ayrımcılık erk-ekliğin ayrılmaz bir parçası ne de olsa)

(...)
a-... sen böyle olmasaydın
bib- baba bak herkes olabilir, tamam mı
a- hayır
bib- evet, herkes olabilir
a- tamam herkes olabilir sen de olabilirsin ama benim soyadımı taşıyan biri olamaz! (GOL hanesinin çıldırışı ve 964e vuruşu: erk-ek aile şerefini, namusunu ve bunu ifade eden değerleri korumak için her şeyi yapmalıdır kuralının cilasının parladığı an)

(...)
a-Ve bak gör nası alıcam soyadımı, öyle dedemin soyadı falan filan diyemezsin, takmaz onu mahkeme
bib- tamam baba dediğim gibi aç davanı bunu mahkemede görüşelim, bak gör ben de ne yapıyorum...
a- Naapıcan (bu bile erk-ekçe)* karşı dava mı açıcan?!
bib- tamam baba, ben anladım seni yeter, anladım ve daha fazla bununla canımı sıkmak istemiyorum... (şeklinde yazayım ki daha erk-ekleştiği yerleri sansürleyeyim, karalıyo gibi de olmasın; çünkü biliyorum zamanla utanmamak için unutacak bunları) (GOL hanesinin bu erk-eklik gösterisi karşısında kendini tamamen iptal etmesi ve uygun gördüğünüz bir sayı gelene kadar dönmeye devam etmesi...)

Babam yine gel-gitler yaşar mı, söylediklerinden pişman olur mu, dediğini yapıp hayatımı zorlaştırmak için kolları sıvar mı bilinmez. O gün de dedim, ne yapacaksa kendi tasarufudur, o da tercih kullanma hakkına sahiptir. Benim bildiğim, kendi süzgecinden dahi geçirmeksizin biat ettiği üstelik de kurgusal olan sınırları belirsiz bir dış etkeni, yani erkekliği; bana, -evlat, yıllardır birlikte yaşanan insan vb. olarak bile değil- somut, canlı bir bireye tercih etmesi hem babama bakışımı hem iyi bir adam yani herhangi bir erkek modeli olarak o insana bakışımı çok etkiledi. Tabii erkekliğe bakışımı da...

NOT: Bu lafların üzerine iyileşecek kadar olan süreyi bile o evde geçirmek istemezdim. Şaşırtıcı bir biçimde genelde dominant olan annem bu konuşma boyunca hayli çekinik davrandı ama, iyileşme sürecinde beni eve getirmek konusunda da çekinik davranacağını sanmıyorum, hijyenik olması ve rahat ilgilenebilmesi için evde olmam gerekecek; ama bu iyileşme sürecimde nası bir iklim solumama sebep olacak onu henüz bilemiyorum.

* dürüst olalım, onu yazıp bir üst satıra bakınca aslında... "bak gör ben de ne yapıyorum" da biraz öyle galiba, kan bu çekiyo galiba :S ama ben rahatsız oluyor ve sorguluyorum en azından

Hareket ve Aidiyet

Yaklaşık 4 yıldır LGBTT hareketin içindeyim, daha az mı daha çok mu bilmiyorum... Açılmamdan önce de hareketin içindeydim; ama Voltrans: Trans Erkek İnisiyatifi kurulana kadar aktif görev almıyordum, çünkü benim gibi insanlarla sosyalleşmek, onları anlamaya çalışmak ve kendimi ifade edebileceğim bir nefes alanı ihtiyacını karşılamaktı tüm derdim. Hak hukuk mücadelesi, örgütlülük benim için en çok Voltrans'la anlam buldu, Voltrans kuruldu kurulalı hayat enerjimin bir kısmını bu işe hibe etmekten mutluluk duyuyorum : ) Tabii Voltrans LGBTT Hareketi içinde bir öz örgütlenme, yani lezbiyen, gey, biseksüel, trans kadın, kendini herhangi bir cinsiyet kimliği veya cinsel yönelimle tanımlamayan tüm insanlarla bir arada olmayı gerektiriyor bu durum. Bunun ne kadar ve neden zor olduğunu anlatmak için yazıyorum bu yazıyı, neden trans erkeklerin harekete dahil olmakta zorlandığı konusunda bir eleştiridir bu, ders çıkarmak isteyene.

Olay şu: Günlerdir hastayım. İki gece önce Türkiye'den ayrılacak bir arkadaşımızın veda partisi vardı Lambda'da, bir soluk almalık oraya gittim. Herkes sigara içiyor çakmak karaborsa, bir süre sonra bende olduğunu öğrenen herkes çakmak istiyor, soranlara uzatıp sigaralarını yakıyorum. Yarım saat önce blogumu çok beğendiğini Fransızca'ya çevirmek istediğini söyleyen bir "tanış" çakmağı çıkarmak için ayağa kalkıp ayaktayken sigaralarını yaktığım için şunu diyor bana: "Heteroseksüel erkek oldun iyice.." Hayır, bunun anlamı "teşekkür ederim" değil. Birçok cevap geçiyor içimden, susuyorum. Bu insan beni ne tanır, ne olmuş olduğum kişiyi bilir, ne de kim olduğuma,olmak istediğime dair birebir konuşmamız geçmiştir. Böyle konuşmalar yaptıklarımdan da bunu yapan var... Bu ne demek, "benim yoldaki insandan bir farkım yok, onlar nasıl kendi ideallerine uyup uymadığını tartıp seni "düzeltme" hakkını kendilerinde görüyorlarsa, ben de bunu yapıyorum" demek, ha idealler farklı, ama fark o kadar, hadsizlik aynı hadsizlik.

Eşcinsel veya biseksüel olup olmadığımın da sorulmasından yıldım. İlk başlarda "beni tutar", "ben beğeniyorum"lar hoş iltifatlardı benim için ve tabii ki translar da biseksüel, eşcinsel, aseksüel veya heteroseksüel olabilir... Belki benim de ilgilendiğim birinin benle ilgilendiğini de öğrenmiş olurdum o yolla; ama mesele bu değil: "koli kültürü" bana hitap etmiyor. "Gey kültürü" olarak sahiplendiğiniz şey bana hitap etmiyor. Müziği de etmiyor, tekrar edilen stereotipler de; pride'da bir günlüğüne tüm aşırılıkları yapıp memeler fora gezip yolda laço alıkıp sonraki gün "normal"i oynamayı da hareketle ilgili bakışımın içine yerleştiremiyorum. Bu yüzden de sizinle birlikte eğlenemiyorum. Ve bu benim "erkek" olmamla ilgili değil, "yoldaki adam"ı model almamla ilgili değil (ki almıyorum), bu kültürü benimsemeyen lezbiyenler, geyler de tanıyorum.

Diğer yandan, ben sıradan bir adamım; evim, barkım, stabil bir yaşamım olsun isterim. Ama bunu trans erkek kimliğimi gizlemeden yapmakta kararlıyım; çünkü ben o çok yakıştırdığınız "yoldaki adam" esvabını sandığınız gibi kabullenmiyorum, "o" olmak için bir isteğim yok. Yarın bir gün olur da çocuğum bana açılmak isterse ben ondan çok daha önce ona açılmış olacağım; çünkü trans olmakta, gey/lezbiyen/biseksüel olmakta yanlış bir şey olmadığına yürekten inanıyorum ve bütün üzüntülerimizi anlamam için bu yeterli. Sizi anlıyorsam bu sizi anlamak için vakit ayırıp sizi dinlediğim için. Bir zahmet büyük cümlelerinizden önce siz de bunu yapıverin; çünkü bir kere de hareketin içinde ayrımcılığa maruz kalmak istemiyorum ve gittikçe hareketten uzaklaşıyorum.

Starbucks'ta Şenlik Var

2011-12-07T17:36:00.003+02:00

Hisarüstü'nde Tacize Hayır

2011-12-03T15:02:00.002+02:00

Son günlerde Hisarüstü Mahallesi’nde taciz ve darp olaylarının artması öğrencileri hareke geçirdi. Boğaziçi Üniversitesi öğrencileri, kadınlara ve LGBT öğrencilere yönelik taciz ve şiddet olaylarına karşı eylem yaptı. Geçtiğimiz günlerde, Yıldız Tar isimli trans öğrencinin okulun yakınlarında bulunan Salvador adlı mekanda birtakım kişiler tarafından önce sözlü tacize uğraması, ardından darp edilerek yaralanması üzerine öğrenciler Hisarüstü Mahallesi’nde yaşanan şiddet ve taciz olaylarını protesto etti.

Boğaziçi Üniversitesi öğrencileri sokakları dolaşarak yaptıkları eylemde mahalle sakinlerinden de destek gördü. Eylem sırasında sık sık “Kadınlar artık susmayacaklar”, “Okulda, Hisarüstü’nde, eşcinseller her yerde” ve “Geceleri de, sokakları da istiyoruz” sloganları atan öğrenciler, Boğaziçi Üniversitesi Kuzey Kampüsü’ne kadar yürüyüp eylemi sonlandırdı. (İstanbul/EVRENSEL)

Nefret Suçu Mağduru Trans Bireyleri Anma Günü Yürüyüşü Basın Metni

2011-11-28T01:47:00.001+02:00

1998 yılında, ABD’nin San Fransisco eyaletinde bir trans kadın, Rita Hester, evinde bıçaklanmış bir şekilde bulundu.

Rita Hester’ın ardından “Ölümümüzü Hatırlamak” adıyla başlatılan mumlu nöbet tutma eylemi sonrasında transfobik nefret ve önyargıdan dolayı şiddet gören ve öldürülen trans bireylerin onuruna ve trans görünürlüğünün arttırılması amacıyla 20 Kasım haftasının anma haftası olması için dünyanın dört bir tarafına çağrılar yapılmaya başlandı.

Türkiye’de de son birkaç yıldır LGBT örgütleri tarafından 20 Kasım haftası çeşitli etkinliklerle anılıyor. Türkiye’de her yıl onlarca trans nefret cinayetine kurban gidiyor, gündelik yaşamda da sürekli olarak nefret suçlarına ve söylemlerine maruz kalıyor. 2011 yılında bu sayı kasım ayı itibariyle –bilindiği kadarıyla- 9 trans kadın, 2010 yılında da 15 trans kadın nefret cinayetlerine kurban gitmiştir.

Hiçbir anayasal koruma ve siyasi temsiliyet olmadığı için trans bireylere yönelik suçlar sürekli olarak artmakta, son dönemde git gide yükselen muhafazakar ve milliyetçi akımlar nedeniyle trans bireylerin hayatı git gide cehenneme dönüyor. Cinsiyet geçişi operasyonlarında dayatılan zorluklar, gündelik yaşam içerisinde karşılaşılan zorlaştırmalar yüzünden translar için hayat günden güne içinden çıkılmaz bir hal alıyor.

Bugün Nefret Suçu Mağduru Trans Bireyleri Anma Günü Yürüyüşü’nü düzenliyoruz, çünkü her günün her dakikasında “Acaba bir arkadaşımız daha öldürüldü mü?” endişesiyle uyanmaktan yorulduk, her gün “Acaba bugün bir arkadaşımıza saldırılacak mı?” tehdidiyle yaşamaktan usandık. En son geçen hafta pazar günü, Boğaziçi Üniversitesi öğrencisi bir arkadaşımız Hisarüstü Mahallesi’nde bir mekanda arkadaşlarıyla otururken önce transfobik bir tepkiye maruz kaldı, arkasından bunla yetinmeyen yaklaşık on kişilik bir grup ırkçı söylemlerle arkadaşımızın arkasından saldırarak darp ettiler. Onlara göre suçu ibne olmaktı, fiziksel şiddeti hak etmesi son derece de olağandı.

Trans bireyler bir yandan nefret söylemlerine, nefret suçlarına maruz kalırken, bir yandan da gündelik hayatları içerisinde onlarca kısıtlamaya maruz kalıyor. İstihdam alanı yaratılmadığı için seks işçiliği yapmak zorunda bırakılan trans-kadınlar, cinsiyet geçiş sürecinde olanca zorlukla karşılaşan trans-erkekler neredeyse sağlıklarından, hayatlarından olacak hale gelirken, onlarca öldürülmüş insanın kanını elinde taşıyan, insanlara iş vermeyerek açlığa mahkum eden erkek egemen heteroseksist düzen, zaten zorlaştırdığı hayatı iyice çekilmez kılmakta.

Yıllardır hayatımızı korumakla mükellef devletin eliyle onlarca nefret söylemi inşa edilmekte, LGBT bireyler hasta ilan edilmekte, “Eşcinseller de özgürlük istiyor. Verecek miyiz?” laflarına maruz kalmakta. Nefret cinayetlerini işleyenlere daha ağır cezalar verilmesini talep edip, caydırıcı olmasını beklerken, mahkemeler her davayı uzattıkça uzatmakta, sudan sebeplerle ağır tahrik indirimi uygulayarak neredeyse nefret cinayetlerini işleyenleri ödüllendirmekte. Polisin karakollardaki, trans-kadınların çalıştıkları yerlerdeki hukuksuz, tacizkar ve haraçkar fiilleri ise hayatlarımızı daha da yaşanmaz hale getirmekte.

İnsanların tahammülsüzlüğü hat safhada yaşadığı, her gün kadınların öldürüldüğü, her ay sayısızca nefret suçunun işlendiği bu topraklarda artık yeter diyoruz. Türkiye’de yaşayan tüm trans bireyler olarak haklarımızın anayasal güvence altına alınması, istihdam sağlanması için gerekli çalışmaların yapılması, nefret cinayetlerinin bir an evvel aydınlatılması, katillerin nefret suçu ilkesiyle yargılanması ve caydırıcı cezalar almasını talep ediyoruz. Anayasanın ayrımcılığa karşı maddesine cinsel yönelim ve cinsiyet kimliği ibarelerinin eklenmesini istiyoruz.

Translar her zaman vardı, hala var ve var olmaya devam edecek. Herkesin istediği gibi yaşayabildiği, istediğini sevebildiği özgürce bir dünyayı kurmak için !

Hisarüstü Mahallesinde N’oluyor?

2011-11-28T01:46:00.002+02:00

Bu yazıyı 21 Kasım gece 2 sularında Hisarüstü Mahallesi’nde yaşananları raporlamak ve yaşadığımız şiddeti kamusallaştırmak adına yazıyorum. Yazarak iyileşmeyi, derlenip toplanmayı ve ardından mücadeleye kaldığım yerden devam etmeyi umuyorum.

Gece, Hisarüstünde bir mekanda bir grup insan oturuyorduk. Arka masamızdaki güruh marşlar eşliğinde eğleniyor ve diğer masaları rahatsız ediyordu. Birkaç arkadaşla bakışıp, onların da rahatsızlığını fark ettikten sonra; bu ekibin yanında oturan ve tanıdığım bir arkadaşın yanına gittim. Eğlencelerinin içine ettiğim için hakikaten özür dilediğimi ama başımın ağrıdığını belirttim. Biraz daha az gürültü yapmalarını rica ettim ve masama döndüm. Bunun hemen ardından o masadakilerden birisi küfretmeye başladığım kişi, “Amına koduğu bir ibne” istedi diye sessiz olmayacağını ve “kafamı sikeceğini” çok net bir şekilde belirtti(!) Bunun üzerine, ben tanıdığım bir insandan bir şey rica ettim. Ricama uyarsınız, uymazsınız size kalmış ama küfretmeyin lütfen dedim. Bunun ardından ortalık karıştı. Bu delikanlımız masaya gelip beni tehdit etti, dışarıda 3 jiletçinin beni beklediğini söyledi. Biraz tartışmanın ardından ortalık biraz duruldu. Tadım iyice kaçtığından arkadaşlara kalkalım dedim ve mekandan ayrıldık.

Yolda yürürken birden bana küfreden şahıs peşimden koşup boynuma yapıştı. Arkadaşlarım onu çekip alırlarken kaç kişi olduklarını kestiremediğim bir grup insan bana saldırmaya başladı. Birkaç yumruk, tekme ve eser miktarda saç çekilmesine maruz bırakıldım. Bu sırada beni kurtarmaya çalışan arkadaşlarım ve mekan sahibi kadını da itelemişler bayağı. Neden bilmiyorum o anda da, olay sonrasında düşünürken de canımı en çok acıtanın bu saç çekilmesi olduğunu fark ettim. Ben o saçları birileri zorla çeksin diye uzatmamıştım. Benim için anlamı çok büyüktü. Özellikle kızıla boyattıktan sonra, çocukluk hayallerimi gerçekleştirmiş gibi hissediyordum kendimi. Neyse…

Bir şekilde arkadaşlarım beni o hengameden çekti çıkardı ve bir yere sığındık. Arkadaşlarım beni eve götürür götürmez saçlarımı kestim. Saçlarımı kesmemle rahatlamaya başladım. En değer verdiğim parçamdan ayrılma kararını da ben vermiştim. O anki ruh halimi anlatamıyorum ama saçlarımı bir daha çekemeyecek olmaları beni sakinleştirmişti.

Ertesi gün olayın geçtiği mekana giden arkadaşım, bu şahısların o gece genelde takıldığımız bir başka yere gidip, oradaki çalışanlara da saldırdığını öğrendi. “Olay büyümüş” ve polis gelmiş. Geceyi nezarette geçirmişler. Saldıran adamların ikisinin anne ve babasının iki mekandan ve rahatsız ettikleri herkesten özür dilediklerini öğrendim. Saldırganlar da özür dileyeceklermiş. Ayrıca o gece çok içkililermiş ve birisi “karısından” yeni ayrılmış. Özür için dahi olsa (ki ne özrü) yüz yüze gelmek istemediğime karar verdim.

Morali bozulan, içen, kafa dağıtmak isteyen insanların öfkelerini bir “ibneye” yöneltmeleri, daha doğrusu bir ibneyi kolaylıkla dövülebilir görmeleri nasıl bir yerde yaşamaya çalıştığımızı bir kez daha hatırlattı bana.

Olaya dair kafamızı kurcalayan nokta, n’oldu da mesele tatlıya bağlanmışken birden saldırdılar oldu. Bunu da mekanda çalışan garsonun söyledikleri açığa kavuşturdu. Biz mekandan ayrıldıktan sonra masadaki adamların teki ya bırak ya terörist bunlar zaten demiş. Ve onun hırsıyla saldırmış bana/bize. Hem Kürt hem ibne olmak saldırıya uğramak için bayağı yeterliydi anlaşılan.

Bütün bu olaylardan bana kalan birkaç morluk, kesilmiş saçlar, şiş bir surat ve kafa ve bir de allak bullak olan psikoloji oldu.

N’apacaksın, diyen dostlarıma dinleneceğimi söylüyorum. Bir süre kendimi güvenli hissettiğim bir yerde kafa dinleyeceğim. Ve Hisarüstü’ne geri döndüğümde en iyi bildiğim işi yapacağım. Her zaman dediğim gibi, ben genelde bildiğimi okurum ve bildiğim de örgütlenmektir.

Şiddete ve nefrete karşı örgütlenmek, işte bütün mesele bu!

Yıldız Tar

LuBUnya-Erkeklik Okuması vol1

2011-11-28T01:40:00.001+02:00

Erkeklik Dediğin Ne Ola ki?

Neden erkeklik okuması yapıyoruz? Hegemonik erkeklik nedir acaba? Erkeklik homojen bir kategori mi? Farklı erkeklik deneyimleri nasıl kurgulanıyor? Erkeklik, "erkekler" için de yük mü? Bu ve bunun gibi meseleleri tartışmak için 4 haftalık bir erkeklik atölyesi düzenleyelim dedik. İlk hafta "Neden erkeklik okuyoruz?" sorusunu tartışmak için toplanıyoruz.
Serpil Sancar'ın Erkeklik:İmkansız İktidar kitabının giriş ve 1. bölümlerini okuyoruz. Okumaları Günel Fotokopiden alabilirsiniz.

Boğaziçi Üniversitesini bilmeyenler için ulaşım: taksimden 559c, şişliden 59r, kabataştan 43r ve sarıyerden 59rs'ye binebilirsiniz. NH102 Boğaziçi Üniversitesi Kuzey Kampüsündeki, New Hall Binası 102 nolu oda demektir.

Cinsellik Atölyesi

2011-11-11T01:00:00.002+02:00

LuBUnya'nın olay yaratan Cinsellik Atölyesine bir yenisini daha ekliyoruz!

Konuşulamayanı konuşmak, tabularımızı kırmak, yatak odasına hapsedilmeye çalışılan cinselliklerimizi istediğimiz kadar ortaya sermek veya belki de sermemek, arzularımızı ve bedenlerimizi özgürleştirmek için herkesi cinsellik atölyemize bekliyoruz!

Geçen sene hikayeler yazdık. Bu sene ise sorularımızla gelelim dedik. Kimliğimizi açığa çıkarmadan, isterse...k rumuz kullanarak sorularımızı küçük kağıtlara yazalım ve sırayla okuyalım; sorulara cevap vermeye çalışmak yerine, sorularla tartışalım; yeni sorular soralım, sorduklarımızı alt üst edelim istedik.

Kısacası şu cinsellik belasını bir masaya yatıralım hep beraber!

hamiş: NH202 Boğaziçi Üniversitesi Kuzey Kampüsündeki New Hall binası 202 nolu oda anlamına gelmektedir. Boğaziçi Üniversitesi'ne Taksim'den 559c, Kabataştan 43r, sarıyerden 59rs, şişliden 59r ile gelebilirsiniz. Boğaziçi Üniversitesinde inerseniz, Kuzey Kampüsü kime sorsanız gösterir.

LuBUnya Tanışma Çayı

2011-10-11T19:54:00.003+03:00

!!!TOPLAŞIYORUZ!!!

Güzel geçen yazın ardından toplanmaya başladık biz. Kocaman olduk, kocamaya da kararlıyız. Yeni döneme çayımızla, böreğimizle, sohbetimizle başlayalım istedik.

Herkesi çayımızda tanışmaya,kaynaşmaya ve yeni dönemi hep beraber kurgulamaya bekliyoruz!

Ulaşım, iletişim: Şimdi şöyle ki efen'im Boğaziçi Üniversitesi'ne Taksimden 559c kabataştan 43r şişliden 59r sarıyerden 59rs ile gelebilirsiniz. Şoför beyamcaya Kuzey Kampüste inicem derseniz, o sizi indirir inşallah. Kuzey Kampüste New Hall Binasını kime sorsanız gösterir.